schule

18.08.88

2011-08-18T21:14:00.001+03:00

Bir konuk yazarımı daha sizlere takdim etmekten onur duyarım :)

Nurefşan'dan ablası Hilal'e ithafen...

Tarih 12 Ocak 1992... Saat 03:15 civarı dünyaya gözlerimi açtım sanırım..Nerede,kimlerle,neler yaşayacağımdan habersiz..Önce beni hayattaki en değerli varlığımın yanına getirdiler ,annemin yanına.Daha sonra başka birisiyle tanıştırdılar 'baban' dediler.Şaşırdım,ürktüm,çekindim biraz.Çünkü narin küçücük annemin yanında çok heybetli ve gösterişliydi.Ama daha da şaşırtıcı olarak onu da çok sevdim,nedenini bilmeden..En sonunda yanıma annemden bile küçük,narin,çelimsiz,kıvırcık saçlı,sevimli mi sevimli bir kız çocuğu getirdiler ve kulağıma fısıldadılar: ''İşte bu kız büyünce senin en büyük yol göstericin olacak,iyi-kötü her gününde yanında olacak,başına ne zaman hangi kötülük gelirse gelsin sana hep yardım edecek,kendine dokunmadığı kadar yararı dokunacak sana,çevresindekiler onu çok sevicek ama o en çok seni sevecek,seni hiç bir zaman yalnız bırakmayacak,arada bir birbirinize kırılacaksınız ama o kırgınlık en fazla 18 saat bilemedin 8 gün sürecek daha sonra zaten tam 88 defa birbiriniz öpüp koklayacaksınız ve barışacaksınız,ha bu arada bu süreç içerisinde küs olduğunuzu kimseye belli etmeyceksiniz,dışardan gören hala sizi dünyanın en iyi anlaşan iki kız kardeşi olarak bilecek ;) başın ne zaman sıkışsa onu arayabileceksin,bazen boş yere sinirlenip ona kızacaksın sonra pişman olcaksın ama ona onu ne kadar sevdiğini söylemekte hep çekineceksin,en en en ama en büyük sırlarını ona vereceksin,her şeyini onunla paylaşacaksın sonsuz bir güvenle,yeri geldiğinde anne ve babanıza karşı bile birbirinizi savunacak koruyacaksınız,aynı zamanda onlara layık birer evlat olacaksınız,hayatın boyunca en çok onunla konuşacak en çok onunla güleceksin,en çok onunla sevinip en çok onunla ağlayacksın ve en çok onu seveceksin...'' İşte bu fısıltıları sadece dinledim ama çok korktum bu anlatılanların hiç birini bilmiyordum ki nasıl yapacaktım? Kim öğretecekti? Neyse dedim öğrenirim heralde zamanla..Aradan 4 yıl geçti ki benim ailedeki küçük çocuk sıfatımı alan birisi dünyaya geldi.onu da en az senin kadar sevdim bir anda.O daha şanslıydı bana göre çünkü yanında 2 tane senden olacaktı hayatı boyunca ;) en azından o zaman öyle düşünüyordum :) Velhasıl yavaş yavaş büyüyordum ve kulağıma fısıldananları nasıl yapmam gerektiğini bilmediğim için çok korkuyordum.Birden yanıma sen geldin.Önce elindeki 2 oyuncaktan birini bana verince PAYLAŞMAYI öğrettin.Oyun oynarken düştüğümde elimden tutarak kaldırarak YARDIM ETMEYI öğrettin.Sınavdan düşük not aldığımda annemlerden saklayarak SIR TUTMAYI öğrettin.Mahallenin delisi bizi kovalarken önce benim apartmana girmemi bekleyip sonra kendin girdiğinde BİRBİRİMİZE SAHİP ÇIKMAYI öğrettin.Annemin kızacağını bildiğin muzurlukları yaptıktan sonra odaya geçip kıkır kıkır gülerken EĞLENMEYİ öğrettin.Kısacası güvenmeyi,sevmeyi,gülmeyi,ağlamayı,aynı zamanda bu yazıyı okurken SABRETMEYİ öğrettin :) (ay şuan aklım o kadar karıştı ki toparlayamıyorum :S ) En son olarak da şunu diyeyim,inşallah senin bana yaptığın ablalığı ben de emoş için yapabiliyorumdur.Her zaman kendimi çok şanslı ve gurulu hissettim sizin gibi bir ailem olduğu için.Hepinizi çok seviyorum.Doğum günün kutlu olsun canım ablam

Ramazan

2011-08-06T00:05:00.000+03:00

Bol çeşitli, kalabalık iftar sofralarıyla; imsak vaktine saniyeler kala girilen telaşlı diş fırçalama kuyruklarıyla; her ne kadar Fatsa'da görme imkanı bulamasam da, ancak 'İstanbul için iftar vakti' geldiğinde televizyonda, akşam ezanı eşliğindeki İstanbul manzaralarında yerini alan mahya ışıklarıyla nihayet geldi çattı onbir ayın sultanı.

Bütün ilkler gibi Ramazan'ın ilk iftarı da oldukça heyecanlı geçti evde. Bir telaş bir telaş ki sormayın. Kolay değil tabi 16 kişilik iftar sofrası hazırlamak. Masaya otururken herkes nefis kokular eşliğinde "acaba önce hangisini yesek" in hesabını yaptı yine kafasında. Ama her iftar sofrasında olmuş ve bundan sonra da olacak olandan kaçamadık: Çorbadan sonra tıkanma sendromu...

Televizyonda yerini almaya başladı "Nerde o eski Ramazanlar!" temalı söyleşiler. İşin ilginç yanı bu özlem cümlesini kuranlar arasında 35-40 yaşlarını ancak doldurmuş olanların da bulunması. Açıkçası benim şu yaşa kadarki bütün Ramazan günlerim aynı geçti. İki kuşak öncekiler özlüyorlardır herhalde. Ama şu da bir gerçek ki onların asıl özledikleri eski Ramazanlar değil, eskinin televizyonsuz, hoş sohpetli günleri. Anılarında hep, her akşam biryerde toplanıp doyasıya muhabbet etmek var. Şimdi çok mu kötü peki? Tartışılır. Ama benim Ramazan günlerim gayet hoş, sohpetle geçiyor. Hele de bu sene..!
İleride bu günleri özler miyim bilmiyorum. Allah o klişe cümleyi kurdurmasın :)

Yaş ...

2011-07-24T12:04:00.001+03:00

Bugün benim doğum günüm ve Kırşehir'in kıraç toprakları üzerinde, patlayan lastiğe içimden neler neler diyorum.
Şanslıyım ki arkadaşlarım yanımda. Daima hatırlayacağım bir 24 Temmuz günü.
Ve bugün kendime verebileceğim en güzel hediye ise,yaklaşık 6 saat sonra kavuşacağım evimde güzeeel bir uyku olacak.

Öptük

2011-07-17T20:32:00.001+03:00

Çatalımı balığa sapladım, tam ağzıma atacakken televizyondan gelen sesle yerimden fırladım. Ekranda siyah deri straplez elbisesi, perçemini yana ayırıp lüle lüle yaptığı platin sarısı, kısacık saçları ile Sezen...

Harbiye'yi dolduran yaklaşık 6 bin hayranı, ellerinde (albüm ismine gönderme olarak) "öptük" yazılı pankartlarla hep bir ağızdan "Arkadaş"ı söylüyorlar.

Sezen şaşkın, gözleri dolu dolu.
Ve ben de orada olamadığım için ilk kez bu kadar pişman ve üzgün.

Olà*

2011-07-09T15:34:00.001+03:00

Görev yerimin değişmesi hasebiyle çoğunlukla Korgan maceralarımı aktardığım 'Yolda' yazılarıma son noktayı koyduğumu düşünüyordum. Fakat ömür biter yol bitmez felsefesinden hareketle ve biraz da kendimi aşarak yolları aşındırmaya devam ediyorum. Saat 10:00. An itibariyle Madrid-Barselona karayolunda seyrediyorum (internet bağlantım olmadığı için yazımı sanırım otelde yayınlayacağım gerçi).

Yolda canım sıkıldığı için yazayım birşeyler dedim ama sanırım iyi bir fikir değildi. Sallanan bir otobüste küçücük bir ekrana bakıp yazı yazarsam olacağı budur..! Off araba tuttu !!

Neyse, bırakayım bari çok kötü şeyler olmadan.

Adios amigos.

(* merhaba)

Bir varmış bir yokmuş

2011-07-05T23:21:00.001+03:00

Korgan İHL öğretmenleri olarak son kez Burcu ve benli bir organizasyon düzenleme kararı aldık geçtiğimiz hafta. Daha doğrusu bizim için bir nevi veda pikniği düzenlemiş arkadaşlar sağolsunlar. Tarih : 5 Temmuz Yer: Ünye Asarkaya
1 hafta boyunca o gün mangalın ardından oynanacak futbol maçının, çimlere oturulup çekilecek saçma sapan fotoğrafların hayalini kurarken, sisli,puslu ve hatta yağmurlu bir sabaha uyanmanın yarattığı depresif durumu tahmin edersiniz.

Erteleme ya da iptal söz konusu olmadığı için hemen yeni bir mekan bulmak için beyin fırtınası yapıldı organizatörler tarafından. Oldukça çetrefilli geçen toplantının ardından bir mekan galip çıktı fakat yarım saat içinde mutasyona uğradı birkaç kez. Ve en sonunda çok farklı, yepyeni bir yerde mangal yaptik: Okulun bahçesi...

Ateş yakıldı; köfteler, tavuklar, sucuklar dizildi; herkes ekmek elinde kuyruğa geçti (Ercan Hoca'nın iştahı gitmiş olacak ki 1kg köfte, 2 kangal sucuktan başka birşey yiyemedi yazık) ; semaver hazırlandı, çaylar da iyi gitti. Gırgır şamata da cabası.

E o kadar afiyet ve muhabbetten sonra ayrılık vakti de geldi çattı. Müdürümüz Yüksel Acar'ın elinden hizmet plaketlerimizi aldık Burcu'yla. Dokunaklı veda konuşmalarının ardından sarılıp ayrıldık arkadaşlarımla.

Ve son kez baktım dikiz aynasından İLK okuluma...

Aradığınız kişi hava muhalefeti nedeniyle çevrimdışı ;S

2011-07-05T07:18:00.001+03:00

Sabahın 6 buçuğunda gözlerimi açıp camdan baktığımda neyle karşılaşıyorum dersiniz? Karşılaşamıyorum çünkü sis ve yağmurdan hiçbir şey görünmüyor.
Bir haftadır sıcaktan yanıp kavrulup, okulca veda pikniği yapmaya karar verdiğimiz güne sağanakla karşılanmak reva mı!!
Bu nasıl muhalif bir havadır ya!

Dönüş

2011-06-18T01:24:00.003+03:00

Epeyce uzun bir aradan sonra parmaklarım klavyeyle buluştular nihayet. Buluştular ama 5 dakikadır "delete" tuşuyla cebelleşiyorlar. Zira nereden başlayacağım, nasıl bir giriş yapacağım konusunda bir fikrim yok henüz.

Dile kolay "6 ay" geçmiş son yazımdan bu yana. Neler olmadı ki bu süre zarfında:

Güldüm, ağladım, eğlendim, uyudum, yoruldum, dinlendim. Bol bol okudum, gezdim, tozdum. Karmaşık sayı anlattım, anlamadılar, tekrar anlattım, anlamadılar, kızdım, çaktırmadım, tekrar anlattım, sanırım yine anlamadılar ama çaktırmadılar.

Voleybolu sevdim, maça bile çıktım, smaç karşıladım, alkışlandım.

Alındım, darıldım, şaşırdım hem de çok şaşırdım. Güven duygusunu kaybettim.

Şarkı söylettim. Yalnız olduğum zaman ben de söyledim.

Sürekli üşüdüm, ısınamadım.

Kaza yaptım, korktum.

Dondurma yedim, mumya gördüm, düşeyazdım (bunu cümle içinde hep kullanmak istemiştim), sıcaktan bunaldım.

Sezen dinledim. Plan yaptım, olmadı.

Bowlingde atış şeklimi düzelttim, strike yaptım.

Zayıf verdim, kurtardım, karne dağıttım.

Vedalaştım, ağladım, konuşamadım.

Hamdım, piştim, yandım...

Veda

2011-01-05T21:03:00.005+02:00

Salı sabahı erkenden çıktım evden, uğrayamadım yanına. O gece program vardı, çok geç geldim Korgan'dan, uyandırmadım. Çarşamba sabahı okula yetişme telaşıyla çıkmadım yanına.
Evden çıktım, 15 dk sonra acı bir telefon sesiyle irkildim, geri döndüm. Solmuş benziyle salonda boylu boyunca uzanmıştı. Babamın "Annecim, bırakma beni!!" diye haykırışlarına, çaresiz çabalarına en ufak tepki vermedi. Gitti...

İlk defa, bu kadar yakınımı, yüzündeki çizgileri bile net hatırladığım birini kaybettim. İlk defa, beni koşulsuz, herşeyden çok seven birini kaybettim.

Ve pişmanım...

Bazen ,"Annecim, çok özledim, bi göreyim seni" diye odasına çağırdığında, "Babanne, okula geç kaldım, hazırlanıyorum" dediğim için;

Onu sımsıkı kucaklayarak sevgimi gösteremediğim için;

Salı gecesi Korgan'dan dönmemi endişeyle ve merakla beklediğini bile bile, uyandırıp "Babanne ben geldim, merak etme." deyip öpmediğim için...

2010 yılını babannemsiz kapattık. 2011 ve tabii sonrası onsuz geçecek.

Bizi , "Yavrumun yavrusu, kuşumun kuşu, kanarya kuşum" diye sevmesi;

İşine gelmediği bir olayı hatırlattığımızda, "Ne zamaaaann? Ben öyle bişey hatırlamıyorum!" diye yan çizmesi;

Ezan okunduğunda, "Az sısıııınn! Eziizz Allah Celle şanüüü" diye herkesi susturması;

"Hemi kızııım, babanneler seviliyo mu, ben babannemi görmedim hiç. " diyerek bizden sevgi cümleleri beklemesi;

Üniversite son sınıfa kadar beni her görüşünde, "Hemi kızım, sen şimdi ne olmak istiyon?" diye sorması;

Fırsat bulduğu her an "Yavrum, bende kemik erime var. Doktor bana 'sen hiç süt içmedin mi, hiç yoğurt yemedin mi ' dedi. Etmeyin yavrum, bol bol süt için" diye telkinde bulunması;

Her misafiri "Hadi canıımm, eyi günlerde buluşuruk" diye uğurlaması

artık olmayacak.

Canım babannem... İyi günlerde buluşamayacağız artık seninle.

Derdin ya hep "Cemal dedenle küstüm, çağırmıyo beni yanına" , inşallah dedemle buluşursunuz orada.

Behco'ya...

2010-12-09T22:23:00.002+02:00

8-9 yıl öncesinde olsaydık, bugün ben seni yemekhanede oyalarken Nur, Hünkar, Sibel, Sefa, Ufuk, Vural, Yusuf, Recep,İnan, ...(kısacası Fen-C ve Fen- B karması niteliğindeki grup), ellerinde Orkide'den özenle seçilmiş koca bir yaş pastayla çıkagelirlerdi. Tam 1 haftalık düşünme süresinin ardından alınmış hediye de cabası.

"Ayy inanmıyorum, nasıl sürpriz oldu anlatamam!" cümlesini kurardın ama aslında bal gibi de bilirdin bu merasimin olacağını. E tabii geleneksel hale gelmişti bu tip doğum günü kutlamaları :)

Ama yaşlandık artık. Dün gibi geliyor o günler fakat başta da dedim ya;8-9 yıl önce...

Bugün sürpriz yapamadık sana ama, yine yanındayız canım arkadaşım.

İyi ki doğmuşsun...

Fidan Büyütmek

2010-11-25T13:30:00.005+02:00

Bir ağacın hikayesini anlatmak isterim size. Ama ağaç deyip de geçmemek gerek. Siz deyin çınar ağacı yıllara şahit olmuş, ben diyeyim renk cümbüşü, desen desen çocukların kalbi...

Öyle bir ağaç ki bu; her bir yaprağı ayrı bir bahar getirmiş içimize. Tohumken fidan, fidanken umut olmuş. Hiçbir balta kesememiş,yıkılmamış. İlimle irfanla sulamışlar. Kökleri, kalbimizi saran, koruyan muhafızmış. Mutlu sonlar yaratmış, bizi mutlu yapmış. Ve en önemlisi de çevresi de fidanlardan koca bir orman olmuş.

Sadece bahar değilmiş içimize getirdiği... Belki de bir kış günü, ama soğuk değil. Beyaz ve masumca. Soğukta içilen, dumanı üstünde bir bardak çay gibiymiş. Fakirlerin evine yılda bir giren et gibi. Bu kadar anlamlı, bu kadar hayat doluymuş. Sel oldu mu toprağı korumuş, tutmuş, bırakmamış. Sevgisini güneşten alıp, doğruca fidanlarına yansıtmış. Yeis kalmamış akıllarda. Cahilliğin üzerine set çekmiş kitaplardan. Gülen yüzlerle sevinçleri, ağlayan gözlerle de hüznü tatmış. Kurumuş, dallarında hal kalmamış, ama onun gibi bir sürü ağaç yetiştirmiş. Dünyaya oksijen verip "Oh be!" dedirtmiş. Ne güzel bir dünya öyle değil mi? Aslında bu hikaye gerçek. Sanmayın ki onlar bizden çok uzakta. Mesafelere çizik atmak bize düşmüyor mu?

O ağacın gerçekteki hali öğretmenlerdir. Şu satırları dahi onlarsız yaşamak mümkün mü? Yaşamayı, yaşatmayı, sevmeyi, sevdirmeyi, yeşermeyi, yeşertmeyi, olmayı, olgunlaştırmayı, kısacası fidan büyütmeyi bilen öğretmenler... En önemlisi de bu hikaye mutlu sonla bitmiş. Umarım ki bizim mutlu hikayemiz hiç bitmez.

Zeynep EĞMEN

Korgan AİHL 11-A

Yeminimi de ettim. Bugün itibariyle gerçek öğretmen (!) olmuşum.
Günümüz kutlu olsun bakalım.

Yine Yeni Yeniden

2010-11-02T18:12:00.010+02:00

Topu topu 4 yazı yazmışım son İstanbul yolculuğum üzerine. Gerçi bu biraz da yazı kısırlığından kaynaklanıyor. Zira 23 Temmuz muş tarihi.

'Arkadaşlar' teması üzerine kurulu önceki İstanbul gezintilerinin konsepti farklıydı bu kez. 29 Ekim tatilini fırsat bilen kardeş ve kuzen topluluğu, Kültür Başkenti'nde buluşma kararı almışlar. Başta mırın kırın etsem de, kardeşlerimi özlemiş olmanın üzerimde

oluşturduğu psikolojik baskı(!) hasebiyle bu davete icabet etmek lazım geldi.

İyi de oldu...

Aile fertlerimle uzun zamandır bu kadar eğlenmediğim.

Bu seyahat sonrasında akılda kalanlarsa:

Ali Sami Yen ile ilk ve muhtemelen de son buluşma;

Hagi'yi dünya gözüyle bir kez daha görebilme;

90 dk boyunca yapılan tezahürat sonrası kısılan sesle (bkz: travestivari ses) karaoke barda söylenmeye çalışılıp adeta katledilen güzelim 'Ele güne karşı' şarkısı;

bol çikolata;

Kahve Dünyası'nda 30 dk.lık bekleyişin ardından gelen çakma sufle fiyaskosu;

Taksim'deki intihar saldırısı;

yeşiller içinde, Boğaz manzarası eşiliğinde yapılan sabah kahvaltısı;

ve inanılmaz ama SIFIR ALIŞ-VERİŞ....

Bir dahaki İstanbul seferim sanırım bir hayli hoş bir amaç için gerçekleşecek. O zamana kadar Fatsa dışına çıkmak yok artık ;)

Inception

2010-10-10T23:13:00.011+03:00

Filmlerdeki rüya sahneleri oldukça sıradan gelir bana. Gerçek hayattan bir farkı yoktur çektikleri sahnelerin. Oysa ki rüyalarımız ne acayiptir. Anlatırken bile zorlanırız:

"Ya seni gördüm rüyamda, ama aslında o sen değilmişsin."

"Bi odaya giriyorum rüyamda, ama oda gibi değil. Bööööyle kocamaaaaan, nasıl desem, hımmm,

kale gibi bi yermiş!"

"Elimde balonlarla birden havalanmaya başlıyorum, pencereden uçup gidiyorum. Havada balıklarla beraber bir müddet yol alıyoruz ."

Bazen, "Öyle rüyalar görüyorum ki, bir senariste versem, şerefsizim 135 bölümlük dizi olur abi..!" şeklinde cümleleri de duyabiliyoruz.

Neyse ki Christopher Nolan sesimi duymuş, rüya gibi bir film yapmış. Inception...

Kuzenimin sabahki tavsiyesi üzerine, arkadaşımla atlayıp gittik sinemaya. Afişe dikkat bile etmemişim bileti alırken. Bir tek Leonardo Di Caprio'nun oynadığını biliyordum o kadar.

5. dakikada Son Samuray'ın Katsumoto'su Ken Watanabe' yi gördüğüm andaki heyecan, 15 dakika sonra Michael Caine'i görmemle tavan yaptı (Gerçi iki buçuk saat boyunca toplam 5 dakika göründü, o da küçük çapta bir hayal kırıklığı yaşatmadı değil ).

Yazının başından da anlaşılacağı üzere, film rüyalar üzerine kurulu. İnsanların rüyalarına kontrollü bir şekilde girip, onların bilinç altlarında saklı birtakım bilgileri çalan hırsızların, bu kez çalmak için değil, fikir yerleştirmek için verdikleri mücadeleyi konu ediyor.

İlk birkaç dakika anlamakta güçlük çektiğimi itiraf edeyim. Daha sonra kafanızda bir şeyleri oturtmaya başlıyorsunuz. Zaman zaman bilinçaltı, rüya, labirentler vs. konularıyla ilgili replikleri dinlerken "Offf... Ne demek istedi şimdi bu? Başa alsana makinist abi şu sahneyi!" diye içinizden geçirseniz de olayların akışını takip edebiliyorsunuz.

Öyle rüyalar tasarlamışlar ki rüyada bile göremezsin. Her şey bir yana, görsel efektler şahane.

Filmde The Prestige tadı var. O da bir Christopher Nolan yapımı ve benim de en favori filmlerim arasında ilk sırada. Inception da listemde üst sıralardaki yerini aldı. Öyle ki tekrar izlemeyi bile düşünür oldum. Size de kaçırmayın derim.

Az önce IMDB 'de filmin sayfasına girip baktım ki ne göreyim! Bizim Türkler oraya da el atmışlar. Helal olsun :)

Yoğunluğuna yaşamak

2010-09-28T19:52:00.005+03:00

Çok çabuk sıkılıyorum.

Şaşıp kalıyorum bazen ruh halimin beni düşürdüğü duruma.

Bir günüm diğerini tutmuyor.

Dün hevesle aldığım kitabın kapağını, bugün açmak dahi istemiyorum mesela. Kitaplıkta başka rafa kayıyor elim.

Büyük bir iştahla yaptığım kekin tadına bakamıyorum çoğu zaman.

Arşiv bile oluşturmaya başlıyorum, bir önceki haftada film izleme rekorumu kırmış olmanın aşkıyla. Gel gör ki kısa süre sonra kardeşlerimin "Abla n'ooolur bu akşam bi film takalım, mısır da patlatırız, hadi hadi!" şeklindeki yalvarışlarına bile kayıtsız kalabiliyorum.

Daha geçen gün ud kursuna kayıt olmaya karar verip bir müddet udumla haşır neşir oldum. Tıngır mıngır çaldım durdum birkaç gün. O heves de kısa sürdü. En iyisi gitar kursuna gitmek ! :S

Gelip geçici bir heves mi şimdiden kestiremiyorum ama bu ara şiire merak saldım.

(İşte konuyu getirmek istediğim yere de geldik. )

İlk kez on sene önce duyduğum, bugün tesadüfen bir yerde okuduğum ve tekrar etkilendiğim bir Ataol Behramoğlu şiirini paylaşmak için başladım yazıya.

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:

Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi

Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten

Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne

Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa

Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır

Kopmaz kökler salmaktır oraya

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını

Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin

Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara

Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine

Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına

İnsan balıklama dalmalı içine hayatın

Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar

Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın

Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu

Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle

Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı

Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına

Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:

Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe,bütün evrene karışırcasına

Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır

Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana

Ve bir soru : Bir eylemi ya da varlığı alışkanlık haline getirmek veya ona körü körüne bağlanmak, sıkılıp başka sulara yelken açmaktan evla mıdır?

Adı ne bunun ?

2010-09-14T20:59:00.006+03:00

Bazen öyle bir an gelir ki, dünya dursun istersin.

Dünya dönmesin, zaman akmasın...

Sadece sen nefes al, her şey öylece kalsın.

Kimse, ama kimse çıtını çıkarmasın. Sükunet sarıp sarmalasın evreni.

Hatta mümkünse biraz geriye de dönülsün.

Bir de bakmışsın, midene ve kalbine yerleşen yumruk küçülmüş, küçülmüş, yok olmuş.

Oh be! Rahatsın artık, huzurlusun.

Hissizleşmişsin.

Boşluktasın. Kocaman bir boşlukta...

Duydunuz Zilin Sesini Referandum Başlasın!

2010-08-18T16:19:00.009+03:00

Evet-Hayır deyince akla hemen yıllar önce TRTdeki yarışma geliyor. Erkan Yolaç hoplaya zıplaya sahnedeki yerini alır, bir yarışmacı çağırırdı. Mehter marşıyla gelen yarışmacıya, "Kafanızı emme basma tulumba gibi aşağı yukarı sallamayacaksınız ve o iki kelimeyi (evet/hayır) söylemeyeceksiniz" uyarısında bulunur ve yarışmayı başlatırdı. O, hızlıca sorularını sorup yarışmacıyı şaşırtmaya çalışırken nedense biz de gerim gerim gerilirdik. Nihayetinde talihsiz genç o yasaklı iki kelimeden birini söyler ve İzmir Marşı eşliğinde ortamı terk ederdi.

Yarışmada yasaktı evet ya da hayır kullanmak ama şu günlerde, bu iki kelimeden başka söz edilmiyor. Herkes 12 Eylül'deki referanduma odaklandı. Halk üçe bölündü: Evetçiler, hayırcılar, kararsızlar...

Verdiği kararı hararetle savunup başkalarını da iknaya çabalayanlar mı ararsın,

"Tabii ki hayır!" dediği günün akşamında konuştuğu birinden etkilenip, ertesi gün "Aslında 'evet' demek lazım" ( ya da tam tersi) diye karar değiştirenler mi,

ya da bütün bu tartışmaların arasında iki tarafı da şaşkın şaşkın dinleyip, allak bullak olmuş kafalarıyla artık kesin bir karar vermek isteyenler mi...

İftar sofralarının tatlıdan sonraki vazgeçilmezi haline geldi referandum sohbetleri.

Siyasiler de insanları kendi tarafına çekmek için meydanlarda boy gösteriyorlar bol bol.

AKP 'evet', CHP ve MHP 'hayır' için bastırıyor.

AKP'nin '40 soruda 40 cevap ' kitapçığına karşı CHP de boş durmayıp 'Neden hayır, neye hayır' kitapçığıyla misilleme yapıyor.

MHP bir website kuruyor. Fonda da Barış Manço : Hayır hayır yüz bin kere hayır...

Yeni şarkılar besteleniyor.

Miting meydanlarında ilginç ve muzip afişler göze çarpıyor:

'Hayır'da hayır vardır.

Bir acı kahvenin kırk yıl hatırı var. (Oy pusulasında 'evet' in beyaz, 'hayır' ın kahve renkte olmasına gönderme.)

Siyasilerin ciddi slogan ve kampanyalarını geyiğe dökmeyen de yok değil.

Kılıçdaroğlu'nun Malatya mitingindeki "Bu anayasa değişikliği kayısı üreticisinin sorununu çözüyor mu? O zaman hayıııır!” cümlesinin devamında 'hayır' için çokça geçerli mazeret üretildi :)

- Bu anayasa paketi değişikiği, Galatasaray'daki sakatlanmaların önüne geçebilecek mi? Geçemeyecek. O zaman HAYIR!

- Bu anayasa paketi ile Starbucks'larda ince belli bardakta çay içebilecek miyiz? Hayır. O zaman hayır!

-Bu anayasa paketi ile yurdumda tohumlar fidana, fidanlar ağaca, ağaçlar ormana dönecek mi? Dönmeli. O zaman hayır!

-Bu anayasa paketiyle Ordu'nun dereleri yukarı akacak mı? Akmayacak! O zaman HAYIR!

-Bu anayasa paketi değişikliğinden sonra Zeki Müren de bizi görebilecek mi? Göremeyecek. O zaman hayır!

-Bir kulunu çok sevdim o beni hiç sevmiyor. Anayasa paketi bu sorunu çözmüyor. O zaman hayır!
-Bu anayasa paketi şimdi bana kaybolan yıllarımı geri verecek mi? vermeyecek. o zaman hayır!
-Yumurtanın fırçalanmayan tarafı da, fırçalanan tarafı kadar beyaz olacak mı? olmayacak. O zaman hayır!
-Pazartesi diyete başlamak mümkün olacak mı bugün? o gelmeyen gün hiç gelmeyecekse hayır!
-Yeni anayasa eşek sudan gelinceye kadar dayak yerken eşeğin gelişini hızlandıracak mı? Hızlandırmayacak. O zaman hayır!
-Odam kireç tutmuyor. Yeni anayasa paketi ile tutabilecek mi? Tutmayacak. O zaman hayır!

- Bu anayasa paketi değişikliği Fenerbahçe 'ye Türkiye Kupasını alamayacaksa hayır!

(Daha fazlası için http://www.hayirdahayirvardir.com/)

Velhasılı kelam evet-hayır tartışmalarıyla dolu 1 ayımız daha kaldı.

12 Eylül günü Mehter Marşıyla gittiğimiz sandık başında EVET ya da HAYIR ı seçip, İzmir Marşıyla da eve döneceğiz.

İstanbul'u Dinliyorum Gözlerim Kapalı

2010-07-23T00:41:00.001+03:00

En ön sıradan izliyorum Sezen’i, yanımda da arkadaşım. Şarkısı bitince birden sahneye çağırıyor beni, uzatıyor mikrofonu. “Mehtaplı gecelerde hep seni andım” diye başlıyoruz. “Aaaah aaahhh, boş yereee yaaanndııım…”

Sonra sarılıp doğum günümü kutluyor. O anda, binlerce kişinin alkışıyla yıkılıyor Harbiye.

Alkış sesiyle uyanıyorum.

Uçaktayım. Başarılı bir inişin ardından yolcular pilotu kutluyorlar (güya) alkışlayarak.

Off geldik..!

Oysa daha birkaç saat önce İstanbul’da, pırıl pırıl bir havada öğle yemeği yiyordum. Haliç manzarasına karşı kahve höpürdetiyordum ondan da önce...

Yok yok…Bu kez daha bir dokunaklı oldu İstanbul’la vedalaşma sahnemiz. Garip bir şekilde, daha bir bağlandım sanki.

THY servisine binip, gerekli mercilere uçaktan sağ salim indiğimi haber ettikten sonra Fatsa’ya doğru yola çıktık. Arkama yaslanıp İstanbul günlerimi hayalimde tekrar yaşamaya başladım. Fakat o da nesi! Daha ilk dakikada, arkamdaki bebeğin dayanılmaz ağlamasıyla irkildim.

Hayır ..! Şimdi olmaz..!

Şu huzurlu ortamı bir bebeğin bozmasına müsaade edemezdim. Hemen kulaklıkları takıp radyoyu açtım. Gözlerimi kapatıp İstanbul’a geri döndüm.

İlk şarkı Tarkan’dan Sevdanın Son Vuruşu. Güzel başlangıç… İstanbul’da ilk gün gibi. İstiklal, Florya, dondurma…

Teoman’ın sesi : “Akşama doğru azalırsa yağmur, Kız Kulesi ve Adalar…”

Onunla beraber

ben de gidiyorum Kız Kulesi’ne. Ağır aksak çıkıyorum merdivenleri, o sıcakta iyi geliyor püfür püfür Boğaz esintisi eşliğinde İstanbul manzarası.

Radyocular bugün kıyak geçiyor bana galiba.

Sezen şakıyor şimdi. Onun söylediği gibi yandan çarklı değil artık ada vapurları. Daha hızlı ulaşım açısından seçtiğimiz, İDO denen feribotu kullandık Büyük Ada seferimiz için. Simitçi, kahveci, gazozcunun yolcular arasında dolandığı, ya da rüzgardan kiminin saçının, kiminin eteğinin uçuştuğu nostaljik bir tabloyla karşılaşamıyorsun bu araçlarda. E yok öyle hem cam kenarı, hem şoför arkası, hem ucuz…

Kınalı Ada’nın dillere destan plajı(!!) nda deniz sefası, Özlem'in Kaşık Ada'sı, Büyük Ada’da tarihi Rum köşkleri arasında atraksiyonlu bisiklet turu geliyor gözümün önüne.

Ve bir de ağızlarının tadını gayet iyi bilen martılar…

Benim bildiğim: martı dediğin, havaya attığın simidi denize inmeden kapıp mideye indirir. Yani filmlerde falan öyle görürdüm. Bu sahneyi canlı yaşamak isteyip masadaki simit parçasını savurdum gökyüzüne, simit olduğu gibi denize düştü. “Buranın martıları antrenmansız galiba, havada tutamıyorlar” diye söylendik. Birkaç denemeden sonra, denizde yüzen simit ve ekmek parçalarını da yemediklerini gördük. Meğer tenezzül etmiyorlarmış haspalarım. Tabaklarımızda arta kalan salam, peynir ve hatta tereyağı parçalarını denize atan garson sayesinde öğrendik bunu. Hepsini afiyetle yediler bizim şaşkın bakışlarımız arasında.

Ezginin Günlüğü çıktı bir başka frekansta. Onlar “Geçmem bir daha Kadıköy’den” diyorlar ama ben yine geçerim. Hatta Bağdat Cad. İskele Sok. Erdoğan Apt. No:9/2 a da giderim yine. Ve saat kaç olursa olsun çiğ köfte - lahmacun yerim yine, bunların yağ tabakası olarak vücuduma postu sereceğini bile bile.

Fatsa’ya geldik sonunda. Tabii hayallerimin de sonuna.

Ama damağımda hala Boğaz’a karşı yediğim balığın tadı…

Son bir şarkı için vaktim var henüz. “kanal ara” tuşuna dokunuyorum. Emel Müftüoğlu :

Şimdi İstanbul’da olmak vardı anasını satayım

Püfür püfür bir vapurun yan tarafında

Şu anda İstanbul’da olmak vardı anasını satayım

Yeni cami de mısır atmak kuşlara

Köprüde balık ekmek yemek

Dolmuşa hadi gidelim demek

Ver elini Yenikapı ver elini Bebek,Tarabya

Şu anda oralarda olmak vardı ya

Şimdi İstanbul’da olmak vardı anasını satayım

Boğazda köhne bir iskelenin yamacında

Tabakta kavun peynir

Kadehte buz gibi rakı

Dilimde yarı acı yarı tatlı bir şarkı

Şu anda İstanbul'da...

Kendimi Seviyorum

2010-07-12T17:41:00.006+03:00

Derse sığdıramadığım soruları çöz, defter imzala, gençlerin sorularına bak vs. derken, 10 dakikalık ders aralarının yarısı gidiyor. Bu yüzdendir ki Hidayet Hanım'ın büyük emeklerle hazırladığı Rehberlik Panosuna şöyle bir bakıp geçiyordum çoğu zaman. Tabii artık ders dönemi bitti. Geçtiğimiz hafta da sorumluluk sınavları için okuldaydık. Hazır fırsatını bulmuşken iyice bir inceledim panoları. Orada dikkatimi çeken bir yazıyı paylaşmak istedim.

Bir profesör , seminer için gittiği salona girer, cebinden 50 dolarlık bir banknot çıkarır ve dinleyicilere sorar : "Bu parayı kim ister?"

Bütün eller havaya kalkar.

"Bu parayı içinizden birine vereceğim, fakat öncelikle bazı şeyler yapacağım" der profesör ve banknotu elinde buruşturur.

"Hala istiyor musunuz parayı?"

Havadaki ellerden tek bir fire dahi verilmez.

Profesör bu kez banknotu yere atar, üzerine asıp ezer, iyice pisletir. Para şimdi daha pis ve buruşuktur fakat kimse ondan vazgeçmez.

Profesör şöyle der:

"Arkadaşlarım , burada paraya ne yaptıysam hiç önemli değil onu yine de istiyorsunuz, çünkü benim ona yaptığım şeyler onun değerini düşürmedi, o hala 50 dolar. Hayatımızda çoğu kez verdiğimiz kararlar veya hayat şartları nedeniyle hırpalanır, canımız acıtılır, yerden yere vuruluruz, kendimizi kötü hissederiz, fakat ne olduğu veya ne olacağı önemli değil, hiç bir zaman değerimizi kaybetmeyiz, temiz ya da pis, hırpalanmış ya da kırılmış, bunların hiçbiri önemli değildir. Seni sevenler senin ne kadar değerli olduğunu her zaman bileceklerdir".

Eee, doğru söze ne denir..!

Aklıma takılmadı değil :En sonunda parayı birine verdi mi acaba ? :P

Zil Çaldı

2010-06-26T00:32:00.005+03:00

2009-2010 Korgan Anadolu İmam Hatip Lisesi mezunları, canım öğrencilerim...

Yolunuz açık olsun...

Küresel Isınma

2010-06-15T00:12:00.006+03:00

Vidivodo.com : küresel ısınma Etiket: küresel ısınma yaşam doğa izle

Erozyon ile mücadele için TEMA Vakfının tanıtım filmleri olurdu eskiden. Hani sonunda kurumuş bir ağaç görüntüsü eşliğinde, karizmatik sesli bir adam, oldukça dokunaklı bir ifadeyle "Türkiye çöl olmasın!" derdi.

İlkokulda falandım herhalde o zamanlar. Yeşilin her tonunu pastel boya kutusundan önce, kafamı çevirdiğim her yerde gören bir Karadenizli olarak, sapsarı bir çölün ortasında yaşayacak olma fikri beni oldukça ürkütürdü.

Hani şu "Geleceğe Dönüş" serisinde 2000li yılları gösterirdi ; uçan arabalar, yemek yerine geçen haplar falan... "Hakikaten böyle mi olacak 2005 yılı???" diye geçirirdik içimizden. Şimdi bol bol geyiği döner: "2010 a geldik, daha uçan araba görmedik." diye.

Büyüdükçe, aynen o filmde gösterilen ütopik şeyler gibi gelmeye başladı Türkiye'nin çöl olması düşüncesi.

Ama şimdi daha kötüsünün bizi beklediği apaçık ortada.

Canlılar ölüyor, buzullar eriyor, yanardağlar coştu bu ara, güneş de bulut da dengesizleşti. Kısaca, Dünya yok oluyor.

Bu büyük felaketle Superman gibi başa çıkamayız belki ama, bazı küçük alışkanlıklarımızdan vazgeçerek bile ufacık katkımız olabilir.

Şimdi burada ne yapmamız gerektiğini sıralamayacağım tabii. Az çok hepimiz biliyoruz, duyuyoruz.

Benimki sadece hatırlatma.

Yukarıdaki videoyu seyrettikten sonra belki o canlılar için küçücük birşey yapmak istersiniz.

Uçurtma Şenliği

2010-06-03T21:28:00.010+03:00

Lise dönemimin önemli etkinliklerinden biri olan uçurtma şenliğini,Korgan'da da düzenlemeye karar verdim yaklaşık 3 ay önce. Bu fikri sunduğumda, birkaç meslektaşım dışında kimse heyecanlanmadı. Ama büyük gün yaklaştıkça her bir yandan, uçurtma

çıtalarının nasıl olması gerektiğini anlatan ya da kağıt bulamama telaşına düşen birilerinin sesini duymaya başladım. İstenen etkiyi yaratmıştım.

Ben de başladım tabii uçurtma yapımına.

16 Mayıs'ta olması gereken etkinliği, meteorolojinin yanlış tahmini üzerine 5 Haziran'a aldık.

Fakat bu kez de SBS'nin aynı tarihte yapılacak olmasıyla, 2 Haziran'da karar kıldık. Ve gelin görün ki 1 Haziran gecesini gök gürültüsü ve sağanak yağmur eşliğinde geçirdik. Bendeki de şans..!

Sabah puslu bir güne uyanmamıza rağmen ertelemedik. Güneşten, sadece bir kısmı yanmış kollarımın acısını hissettikçe, bu fikrin ne kadar da doğru olduğunu düşünüyorum :S

Uçurtmalar kondu bagajlara, minibüsler öğrencilerle doldu taştı. Ver elini Perşembe Yaylası.

Şenlik alanına varır varmaz, 2 gün üzerinde çalıştığım uçurtmamı çıkarıp saldım gökyüzüne. Herkesin imrenen gözleri arasında neredeyse 300 metreye ulaştı. E tabii o kadar kişinin nazarına nasıl dayansın canım uçurtmam. Rüzgara dayanamadı ipi, koptu ve uzak bir tepeye çakıldı. Elimdeki çayı fırlatıp koştum onu kurtarmaya. Sağ olsun öğrencilerim benden önce davranıp kurtardılar el emeği göz nurumu :)

Yemekler yendi, oyun havaları çalındı, kurtlar döküldü bir güzel. Protokol de geldikten sonra

yarışmalara start verildi. Hebele hübele, bir koşuşturmacadan sonra yarışmalar da bitti. Ama ben de bittim.

En son baktığımda gökyüzüne, rüzgardan parçalanıp saf dışı kalmış uçurtmalardan sonra 2 uçurtma sapasağlam göğüs geriyordu rüzgara.

Çevre temizliğinden sonra birkaç arkadaşımla gölete kaçtık. Deniz bisikletine binip sakin suda stres attık, dinlendik şarkılar ve şiirler eşliğinde.

Geri dönüş yolunda meşhur Yalman Tepesi'ne de bir uğradık.

Muhteşem bir manzara. Hakikaten

görülmeye değer.

Acısıyla, tatlısıyla bir şenliği de geride bıraktık. Yorgunluğuma da değdi. Geriye dönüp baktığımda güzel bir anı olarak kalacak .

Ne uçurtmayla, ne de şenlikle alakası olan bir şiirle noktalamak istiyorum yazımı. Aziz Nesin'in bu şiirini gölette Selen'in kısık :) sesinden dinledik. Çok hoşuma gitti, paylaşmak istedim...

BAĞIŞLA

Ya zamanından çok erken gelirim..

Dünya'ya geldiğim gibi,

Ya zamanından çok geç,

Seni bu yaşta sevdiğim gibi....

Mutluluğa hep geç kalırım.

Hep erken giderim mutsuzluğa..

Ya herşey bitmiştir çoktan,

Ya hiçbirşey başlamamış...

Öyle bir zamanında geldim ki yaşamın,

Ölüme erken,sevgiye geç..

Yine gecikmişim bağışla sevgilim..

Sevgiye on kala,ölüme beş......

'Hayatım'ı seviyorum

2010-05-26T23:24:00.008+03:00

Yakın bir zamana kadar, kendi kendime "Ne kadar nankörsün Şule!!" demekten, bu sıfatının üzerime yapışacağı konusunda derin bir endişe taşımaya başlamıştım. Allah'tan bu sadece ben ve iç sesim arasında bir mesele olmaktan öteye geçmedi. Gerçi, bundan sonraki birkaç satırla artık halka arz olacak.

Kasım 2008... Artık bir işim var. Memlekete gelmişim. Ailemin yanındayım. İşten gelince yemeğim hazır, kira yok, dert yok, tasa yok. Kısacası hayat bana hayat.

"Nasıl daha faydalı olurum?" un hesaplarını yapmaktan, birkaç aylık alışma döneminin nasıl geçtiğini anlamadım bile. E yeni bir hayatın heyecanı da var tabii. Ertesi gün anlatacaklarımı hazırlarken ne büyük bir iştah duyuyorum anlatamam.

Derken, günler haftaları, haftalar ayları kovaladı bu tempoyla. Sonra bir durup soluklandım. Dönüp baktım arkama. Okulla ev arasına sığdırdığım 38 km lik yol, günlük plan ve yazılı kağıtları dışında elde var sıfır. Hep böyle mi olacak?

Ondan sonra "keşke" evresi başladı:

Oysa ne hayallerim vardı. Bir şirket binasının en üst katındaki dar, uzun koridorda, kendimden gayet emin ve ciddi bir tavırla yürürken, topuklu ayakkabımdan çıkan ses yankılanıyor. Tak... tak... Siyah kemik çerçeveli gözlük de cabası.

Hımm... Reklam ajansı gibi birşey de fena olmazdı. Her an değişik fikirler üretmek eğlenceli olsa gerek.

Ya da mimarlık mı okusaydım ...?

Offf... Hayatım ne kadar da monoton..!

Bunları düşünürken, bir yandan da kızıyordum kendime : "Nankörlük etme, yerinde olmak isteyen bir sürü kişi var."

Ama sakalımız yok ki dinletelim.

Neyse ki, bu sıkıntılarımı paylaştığım bir arkadaşım, kabustan uyanmama yardımcı oldu. Gerçi onun da sakalı yok ama, dinledim işte :)

O andan sonra daha pozitif bakmaya çalıştım hayata. Belki yine aynı şeyleri yaşıyorum, farklı bir etkinlik yaptığım yok. Ama herşeyden keyif almaya çalışıyorum. Ve başarıyorum da sanırım. Karamelli bir kahvenin yanında bir dilim havuçlu kek yerken, pijamalarımı giyerken, arabada şarkı söylerken veya yeni çıkan şarkılardan birini dinlerken, Ezel'i izlerken, ya da ne bileyim işte 'Gabarinizi kontrol edin' tabelasını gördüğümde bile (çok abarttım sanırım) aklıma güzel şeyler geliyor, ya da getiriyorum.

Ve daha mutlu uyanıyorum güne. Her ne kadar minibüs yolculuklarım bu mutluluğuma gölge düşürmeye çalışsalar da yıkılmıyorum:)

Akşam eve geldiğimde, balkonda oturup bol telveli bir kahvenin zevkini çıkarmayı da ihmal etmiyorum.

Oh be..! Dünya varmış...

Dikkat Ben Çıkabilirim

2010-05-13T23:20:00.003+03:00

Dondurucu günler geride kaldı nihayet. Yaşasın Mayıs..!

'Şu güzelim günleri nasıl iyi değerlendiririm' in telaşına düşmüş vaziyetteyim. Şimdilik uçurtma uçurmakla ve çiçek sulamakla geçiriyorum okul sonrası vakitlerini. Balkon sefasına da başladık artık.

Bugün de hava şahaneydi. Boş dersleri dışarıda geçirmek lazım gelirdi haliyle. Bulduğum arada bahçeye koştum, ama topuklu ayakkabı seçimim yüzünden voleybol oynayan meslektaşlarımı sadece izlemekle yetindim. İçime dert olmuştu. Evde bunun acısını çıkarmalıydım. Ama hayır. Sadece kendimi kandırıyordum. Ne yapacaktım ki tek başıma. Çocukluğumda oynadığım duvarda top sektirme gibi sıkıcı bir eyleme girişebilirdim ancak.

Eve yaklaşırken nihai kararımı 'Oğlusu ile yürüyüşe çıkma' olarak belirledim.

Arabadan indim. Bir de ne göreyim! Kuzenim Mustafa...

İyi olacak hastanın doktor ayağına gelirmiş.

Yemekti, muhabbetti derken, Musti'den bir teklif geldi : "Hadi Şule Abla, motorla bi tur atalım."

Âlâ .. :)

Hemen kaskı geçirdim kafama, sineklerden korunmak için gözlüğümü de taktım. Geçti Musti direksiyonun başına, ben de arkada yerimi aldım. Vurduk kendimizi yollara. Öyle bir tepeye çıktık ki, bugüne değin gördüğüm en güzel manzarayla karşılaştım. Fotoğraf makinemi yanıma almadığım için de bir o kadar pişmandım.

Orası yetmedi bize, başka yerler keşfetmek lazımdı. Bir de karşıki tepeye çıktık. Gözümüz gönlümüz açıldı.

Güneş batmaya yüz tutarken dönüş yoluna düştük biz de. Bu kez yer değiştirdik. Direksiyona ben geçtim. Düz yolda iyi gidiyorum fakat, virajda yavaşlama problemim var sanırım :) Fazla yavaşlıyorum.

Yine böyle bir virajda...

Yüzüm zeminle paralel ilerliyor.

Kaskımı 2 metre ötede görebiliyorum.

Elim acıyor.

Mustafa panikle şu sözleri tekrarlıyor : "Şule Abla, Şule Abla, bişeyin var mı !"

Ayağım motorun altında.

Neyse ki hafif yaralar dışında önemli birşey olmadan atlattık. Ama gülmekten de kendimizi alamadık eve gidene kadar. Ve tabii ki kimseye bu konudan bahsetmemeye karar kıldık. Yoksa daha hayatta izin vermezler.

Evde bir hasar tespiti yaptık vücudumuzda. Arada bir de birbirimize bakıp kıkır kıkır güldük.

Bu düşüşün bile 'süper' bir deneyim olduğu konusunda hemfikirdik :)

Ama ben, 'sabah köprüye motorla inme' fikrini bir müddet askıya aldım.

(Bu yazıyı okuyan kardeşlerim ya da kuzenlerime sesleniyorum: Aramızda kalsın ;) )

Ne Demiş...

2010-03-13T23:39:00.003+02:00

Az önce facede amaçsızca dolanırken dikkatimi çeken bir yazıyı kopyalıyorum. Bilen vardır mutlaka. Ben ilk kez duydum ve çok etkilendim doğrusu.

Eflatun'a iki soru sormuşlar.

Birincisi ; "İnsanoğlunun sizi en çok şaşırtan davranışları nedir ? "...
Eflatun tek tek siralamis :

- Çocukluktan sıkılırlar ve büyümek için acele ederler. Ne var ki çocukluklarını özlerler...
- Para kazanmak için sağlıklarını yitirirler. Ama sağlıklarını geri almak için de para öderler...
- Yarından endişe ederken bugünü unuturlar.Dolayısıyla ne bugünü ne de yarını yaşarlar...
- Hiç ölmeyecek gibi yaşarlar. Ancak hiç yaşamamış gibi ölürler...

Sıra gelmiş ikinci soruya ; "Peki sen ne öneriyorsun?"

Bilge yine sıralamış ;

- Kimseye kendinizi "sevdirmeye" kalkmayın! Yapılması gereken tek şey, sadece kendinizi "sevilmeye" bırakmaktır...
- Önemli olan; hayatta "en çok şeye sahip olmak" değil, "en az şeye ihtiyaç duymaktır"..

İki Şarkı - İki Kadın

2010-03-08T19:04:00.010+02:00

Otuz dakikalık Korgan-Fatsa yolunun virajları çoğu zaman çekilmez gelir. Bunu her “Yolda..” yazımda ifade etmişimdir.Fakat şoför mahallinde bulunmadığım seferlerde, kulağımda bir Sezen şarkısı eşliğinde seyre dalarım doğanın o enfes renklerini. Hayattan tamamen soyutlanmış gibi…

Mutfakta harıl harıl yemek yaparken, salonu süpürürken, geometri testi çözerken ya da bir kafede oturup çene çalarken, fonda çalan şarkının sözlerine dikkat etmeyiz pek. Boşluk doldurmak için vardır oralarda müzik. Ama böyle yolculuklarda sözlere daha bir dikkat ediyor insan. O zamanlarda anlıyor şarkının ne kadar saçma ya da ne kadar anlamlı olduğunu. Tıpkı, yine bir Korgan seferinde dinleyip mıh gibi yerime çakılmama neden olan Güldünya gibi. Sözleri Aylin Aslım’a ait, yorum ise Sezen’den.

Canım abim vurma beni

Bu dünyadan alma beni

Dökülür mü kardeş kanı

Bir karında yatmadık mı

Bir anadan doğmadık mı

Bir memeden doymadık mı

Binbir yarayla tek bir kurşunla gitti Güldünya

Kim farkında, kimin umurunda

Söndü bir dünya

Seni gönderene söyle

Köydeki büyük meclise

Söyle daha çocuk yaşta

Üstüme çıkan herife

Eğer böyle ölürsem

İki elim yakanızda

Hayaletim gezer

Düşer peşinize

Az çok tahmin etmişsinizdir Güldünya’nın hikayesini. Bir de ben anlatayım kısaca :

Uğradığı tecavüzün ardından hamile kalır Güldünya. Önce intihara zorlanır. Buna karşı çıkabilmiştir. Ama bu sefer de o herif(!)le zorla evlendirilir, ikinci eş olarak.

Adam kaçar ardında altı nüfus bırakarak. Ortada kalmıştır artık Güldünya. Terkeder o da köyü, İstanbul'a gider.

Ailesinin sahip çıkmadığı kadına köyün emekli imamı kol kanat gerer. Bir de “Umut” u vardır Güldünya’nın; herşeyden habersiz bir bebeği...

Çok geçmeden abileri de bulmuştur Güldünya'yı. Hesap kesilecektir...

Nitekim öyle de olur. Vurulur Güldünya. Ama kurtulur…

“Görev”leri yarım kalmıştır abilerin. Tamamlamak hiç de zor olmaz onlar için. Ellerini kollarını sallaya sallaya hastaneye girip yarım bıraktıkları işi bitirirler.

Töre cinayeti kurbanı Güldünya, önce üçüncü sayfa haberiydi. Ölünce manşet oldu. Aradan altı yıl geçmesine rağmen hala unutulmadı. Bir albüme adını veren şarkı onun için yazıldı. Ama O öldükten sonra...

Bir diğer şarkı Aysel Gürel’den. Bilmeyen azdır Ünzile’yi. Gürel, bir Anadolu turnesinde tanıştığı Ünzile isimli kadından etkilenip yazmış sözlerini.

Beşi ölü, on kardeşten biridir Ünzile. Şimdikilerin oyuncak bebekle oynadığı yaşta, ona görücü gelmiştir. Daha kendisi çocukken, birkaç koyun karşılığı satıldığı,tanımadığı bir adama çocuk vermek için vardır o nasılsa. 12 sinde ‘ana’dır artık.

Gül gibi narin, su gibi saf ve sakin der şarkı O’nun için.

“Yağmuru kim döküyor? / Ünzile kaç koyun ediyor?”

İnsanın bilgiye en aç olduğu çağında, en masum sorulardan mahrum bırakılır. Dayak yer,artık hiçbir şey sormaz. Susar…

Köyün son çiti, Ünzile’nin kocaman(!) dünyasının sınırıdır. Oradan ötesi yoktur onun için.

Ünzile’nin hikayesi de böyle devam eder. Çocukları büyümüştür herhalde. Kızları da olmuştur belki. Kızlarının da töre denen aynı kısır döngüde, kendisi gibi ezilip gitmelerini izlemiş midir çaresizce? Kim bilir…

Bu ülkede daha binlerce Güldünya ve Ünzile var töre cinayetleriyle katledilen veya özgürlükleri ellerinden alınıp ölmekten beter edilen. Suçları ortada : yanlış(!) cinsiyet genini taşıyorlar.

Sırf bu gen yüzünden şiddete maruz kalışları ya da öğrenme haklarının ellerinden alınışları.

Bu insanlık suçunu işleyenler kadar, tüm bunları görmezden gelenler de suçludur.

Başka suçlar işlenmeden uyanalım artık. Erkek, kadın, çoluk çocuk… Hepimiz uyanalım..! Uyandıralım..!

Eyvah Eyvah !

2010-02-28T22:47:00.005+02:00

Yoğunluğu ve stresi bol bir haftanın ardından şöyle kafa dağıtacak bir etkinlik istiyor insan. Bulunduğum yerde de bu isteği karşılayabilen tek şey sinema. Tabii o da vizyondaki filmlere bağlı. Daha gergin bir moda da geçilebilir.

Ama şansıma bu hafta Eyvah Eyvah imdadıma yetişti. Olmasaydı maazallah Recep İvedik'e kalmıştık.

Tek gitmeme gönülleri elvermediği için, annemle babam da eşlik ettiler bana. İsteksiz oldukları her hallerinden belliydi ama. Aslında babamla filme gitmek biraz riskli. Çok ısrarla götürdüğümüz filmlerin ikisinde o kadar sıkıldı ki, birini zaten yarıda terk etti. "Nereden getirdiniz beni bu filme!" temalı bakışlar da cabası. O yüzden ne yalan söyleyeyim, hafif bir huzursuzluk vardı içimde. Saçma sapan bir komedi çıkarsa yandık.

Fragmanda en çok güldüğüm sahneyle başladı film. İlk sahneyle gülmeye başladık, son dakikaya kadar neredeyse aralıksız devam ettik. Bir film bu kadar mı eğlenceli olur yahu! Sıkılmasından korktuğum babama baktım bir ara, adamcağız yerlere yatacaktı gülmekten.

Çanakkaleli bir klarnetçi Hüseyin'in(Ata Demirer) hikayesi anlatılıyor. Yolu şarkıcı Firuzan (Demet Akbağ) ile kesişiyor ve sakin sakin geçmekte olan hayatları bir günde aksiyonu bol bir hal alıyor. Hüseyin'in konuşması zaten o kadar sevimli ki, her kelimede insanın ister istemez gülesi geliyor. Salih Kalyon da hayran bıraktırıyor kendine.

Ata Demirer bu film için Serkan Çağrı'dan 6 ay klarnet dersi almış. Ve çok da başarılı olmuş.

Klarneti seviyorum. Keşke çalabilsem ben de.

Film çıkışında annemlere bir sahneyi hatırlattım, arabaya gidene kadar kahkahalarımızı tutamadık. O kadar ki, gülmekten kontağı çevirmekte bile güçlük çektim.

Herkese şiddetle tavsiye ediyorum bu filmi.

Uzun zamandır bu kadar eğlenmemiştim. Eline sağlık Ata Demirer.

Mutfak...Vol.4

2010-02-25T22:52:00.006+02:00

Artık yemek, pasta vs. tarifi yazmayacaktım ama blogumun takipçisi Öznur Hanım'ın ısrarını kıramadım :) Geçenlerde öğretmenler odasında ballandıra ballandıra anlattığım meyveli kek tarifini sunuyorum bu kez.

-MEYVELİ KEK-

Her kek yapımında ilk aşama olan, yumurta ve şekerin iyice çırpılma olayı ile başlıyoruz. Bunun için 3 yumurta ve 1 su bardağı şeker gerekli. Daha sonra

1 çay bardağı su,

1 çay bardağı sıvı yağ,

1 su bardağı süt,

2,5 su bardağı un,

1 paket kabartma tozunu ilave edip güzelce karıştırıyoruz.

Asıl lezzet kaynağını unutuyordum : tarçın... 1 çay kaşığı yeterli.

Şimdi de keke adını veren meyvelerde sıra.

1 ayva

1 elma

1 portakal

2 mandalina (ben mandalina bulamadım, 1 portakal daha kullandım)

Armut da güzel olur sanırım ama o da evde olmadığı için ekleyemedim.

(Yazın da bunlar yerine çilek, kiraz gibi yaz meyveleri de kullanılabilir zannımca)

Ben de şu an sizin gibi "Ayyy!!! Sulanır bu meyveler içindeee, nasıl olur acabaaa?!!" tepkisini vermiştim. Fakat hiç telaşa mahal yok :) Gayet de güzel oluyor, güvenin bana. Zaten tarçın ve elma bir arada oldu mu, gerisi de hikaye.

Neyse, meyveleri küçük küpler halinde doğrayıp hepsini birden 1 bardak kadar una buluyoruz ki kalıbın dibine birikmesinler. Kek hamurunun içinde bunları da ilave ettikten sonra biraz da kırılmış ceviz atıp karışımı kalıba aktarıyoruz.

Yine her tarifin vazgeçilmezi "önceden ısıtılmış fırınımızda" 180 derecede 45 dakika kadar pişiriyoruz.

Pişirme esnasında eve yayılan enfes tarçın-elma kokusu sizi mest edecektir.

Fotoğraftan sonra aklıma geldi, servis ederken pudra şekeri de serpilebilir.

Afiyet olsun...

Çizelim Güzelleşelim

2010-02-22T20:13:00.013+02:00

Bunlar da kara kalem çalışmalarım. Amatör tabii idare edin ;)

Üstelik tarayıcıdan geçince de biraz daha garip oldular.

Sondaki çalışma öğrencim Merve Yıldırım'a ait.

4. resimde, kağıt üzerinde birkaç satır belli belirsiz yazı dikkatinizi çekmiştir belki. Bir Complex Analysis sınavı öncesi bunalımında, ders notunun arkasına çizmiştim de kendisini.

Zil Çaldı

2010-01-22T15:14:00.004+02:00

2009-2010 eğitim öğretim yılının birinci dönemi bugün itibariyle sona erdi.

Zayıfı umduğundan çok geldiği için ağlayanlar; takdiri, teşekkürü kıl payı kaçırıp kahrolanlar; hiç beklemediği halde notu yüksek gelip havalara uçanlar... Öğrenci olmak zor vallahi.

Ama ben de yorulmuşum vesselam.

O vakit ,8 Şubat'ta tekrar ders başı yapıncaya kadar kafa dinlemek, gezmek ve görmek zamanıdır...

İsim Aranıyor

2010-01-21T20:31:00.006+02:00

Teyzesi, yılbaşında Rifi'ye kardeş geldi.

İsim annesi ol sen de ;)

Mutfak...Vol.3

2010-01-17T21:59:00.007+02:00

Annemin, sevgili kardeşlerim tarafından Ankara'da esir tutulduğu 2 haftalık süre zarfında ilk kez mutfak önlüğü taktım. Zira üzerimdeki ne idüğü belirsiz can sıkıntısını ancak böyle yok olabilirdi. Ki işe yaradı da.

Aklıma ilk gelen şey havuçlu kek oldu. Hemen bir google taramasıyla, birkaç havuçlu kek tarifi edindim. Sonra ondan alıp, bundan kırpıp kendimce bir tarif tasarladım.

- HAVUÇLU KEK -

1,5 su bardağı şeker

0,5 su bardağı sıvı yağ

4 yumurta

2,5 su bardağı un

1 paket kabartma tozu

1 çay kaşığı vanilya

1-2 çay kaşığı tarçın

1 su bardağı kırılmış ceviz

2,5 - 3 su bardağı rendelenmiş havuç

Her kek tarifinde olduğu gibi önce yumurtalarla şeker iyice çırpılır, sonra diğer malzemeler teker teker ilave edilir. Sonra da 170 derecede pişirmeye bırakılır.

Sonuç : Starbucks'ın havuçlu keki halt etmiş :)

Kekin fevkaladenin fevkinde olmasından aldığım gazla bir de mercimek çorbası pişirdim 'babim'e. Biraz koyu oldu ama tadı gayet hoştu.

Afiyet olsun...

( Not: Şaheserimi ölümsüzleştirmek son dilimde aklıma geldi. Sınırlı imkanlarla çektiğim fotoğrafın da pek albenisi olmadığından çalıntı bir kek fotoğrafı koydum. Benimkinin de bundan eksiği yok, fazlası var. Vallahi .. :) )

Orduspor :0 - 3:Galatasaray

2010-01-11T21:18:00.004+02:00

En son 23 yıl önce karşı karşıya gelmiş iki takım. Skor yine aynı, ama bu kez Orduspor lehine.

Senelerdir Orduspor 1.lige çıksın da GS ile maç yapsın diye dua ederdim. Nihayet o gün geldi çattı. Buradan, Ordu'nun süper lige yükseldiği çıkmasın.

Ziraat Türkiye Kupası maçı için teşrif ettiler kendileri.

23 yıllık hasretle kucakladı resmen Ordu halkı GS yi. Ve ben de ilk kez bir maçta GS dışında bir takımı destekledim. Yenileceğimiz belliydi zaten ama insanın içinde bir umut olmuyor da değil. Şöyle bir azim gelir, birilerinin gözüne girmek isterler, deli gibi koşarlar diye düşündüm. Ama boşuna umutlanmışım. Hele bir 29 numara vardı ki, saç baş yoldurttu.

Neyse, öyle böyle derken muradımıza ermiş olmanın mutluluğu ile mor-beyaz atkımızı dolayıp boynumuza döndük Fatsa'ya.

Yolda...

2010-01-05T22:41:00.006+02:00

Serinin kaçıncı yazısı oldu ben takip edemiyorum artık. Ama daha önceden de belirttiğim gibi, haftanın 4 gününü ilçeler arası yolda geçiren birine çok görmemek lazım gelir.

Efendim... Trafikte seyir halindeyken yolda kedi, köpek, kirpi , kurbağa ve bilumum mini mini hayvanlarla karşılaşırız. Hızın asgari 50 km/s olduğu asfalt yollarda kedi ve köpekler genellikle cansız (ve hatta parçalanmış) vaziyette yolun ortasında çıkar karşımıza. "Bir de biz vurmayalım garibe!" diyerek, direksiyonda hafif bir vibrasyon yaratırız telaşa mahal vermeden. E tabi ansızın yola fırlayan köpek tehlikeye sebebiyet veriyor.

Şehir merkezinden uzaklaşıp kırsal kesimlere yaklaştıkça önünüze çıkan canlılar değişiyor haliyle. İnek,eşek, koyun... Hele koyunlar..! Bunlar tek de dolaşmazlar, sürü halinde önünden geçerler, sen de 2-3 dk beklersin yolun ortasında. Gerçi kuzuları seyretmek de hoş olmuyor değil.

Bazen de birinin "Ayy! Şuna bakıııııınn!" çığlığıyla önünüzden hoplaya zıplaya geçmekte olan sincabı fark edersiniz.

Ama bugün Korgan dönüşünde alışılagelmişin yakınından bile geçmeyen bir hayvan çıktı önümüze: uzun uzun, iğrenç kahverengi tüyleriyle ağır aksak, ürpertici ürpertici yürüyen bir yaban domuzu! İlk defa bu kadar yakından görmek şerefine eriştim zat-ı muhteremi. Son da olur inşallah!

(Bugünkü 3 saniyelik görüntüyü aktarmak için kedisiydi, kirpisiydi ne aklıma geldiyse yazdım yahu. Aman canım neyse... Maksat muhabbet olsun... )

Zülfü Livaneli İstanbul Konseri

2010-01-02T14:49:00.009+02:00

Babamı ikna edip bir türlü CD çalar taktıramadığım için arabada, evde bulduğum kasetleri dinlemek zorunda kalıyorum. Aslında iyi de olmuyor değil. Popüler eserleri dinlemekten eskileri unutuyor insan.

Geçenlerde evde Zülfü Livaneli'nin bir İstanbul konserinin kaseti geçti elime. Bu aralar Korgan yolunda o eşlik ediyor bana.

Karlı Kayın Ormanı, Odam Kireç Tutmuyor, Kardeşin Duymaz, Özgürlük...

Ama dinlemeye doyamadığım, sürekli başa sardığım iki eser var ki, burada da paylaşmak istedim.

İlki, özellikle giriş kısmındaki tüyler ürperten müzik ve aralardaki flüt nağmeleriyle - ki bu ara acayip bir flüt çalma isteği beni esir etmiş durumda- beni mest eden Leylim ley...

Leylim Ley

Diğeri ise Nazım Hikmet'in dizelerinden. Daha önce hiç duymamıştım. Sözleri çok etkileyici. 1945'de Hiroşima'da ölen bir kızı anlatıyor.

Albümde şarkıyı seslendiren Livaneli'nin bayan vokalisti sanırım. Doğruyu söylemek gerekirse, bayan sesiyle daha bir dokunaklı ve hoş olmuş şarkı... Teknik aksaklıklardan ötürü maalesef dinletemiyorum burada.

Kız Çocuğu

Kapıları çalan benim

kapıları birer birer.

Gözünüze görünemem

göze görünmez ölüler.

Hiroşima'da öleli

oluyor bir on yıl kadar.

Yedi yaşında bir kızım,

büyümez ölü çocuklar.

Saçlarım tutuştu önce,

gözlerim yandı kavruldu.

Bir avuç kül oluverdim,

külüm havaya savruldu.

Benim sizden kendim için

hiçbir şey istediğim yok.

Şeker bile yiyemez ki

kâat gibi yanan çocuk.

Çalıyorum kapınızı,

teyze, amca, bir imza ver.

Çocuklar öldürülmesin

şeker de yiyebilsinler.

2009 Hatırası

2009-12-27T00:05:00.023+02:00

2010...

Matematikçi sıfatımdan utanıyorum bu sayıyı yazarken. Düzelteyim : yazamazken! Başlığı atarken bile iki kez 'delete' tuşuna bastım. 2009 da alışmıştık ne güzel 'çift sıfır' a.

Buna da alışırız elbet birkaç yazıya.

Efendim adettendir. Yeni bir yıla girerken eskinin arkasından atılır "Şöyle yıldı, böyle yıldı!" diye.

Sırf adet yerini bulsun diye ben de bir şeyler karalayayım dedim.

Yılın daha başında İsrail, 20 bin askeri ile Gazze'ye girdi. Her gün ekranda

bu vahşeti seyrettik bir şey yapamadan, ağladık, lanet ettik...

"One minute!! Daha da Davos'a gelmem!" cümlesiyle coştuk kimimiz.

Gazze'de ölen çocukları düşündük yine.

Kaç zaman? Birkaç hafta... Haksızlık etmeyeyim; 2-3 ay...

Sonra 'pıırrr' uçtu gitti hatırımızdan.

Çünkü biz o sırada 'Ergenekon'la uğraşıyorduk. Krokiler bulup kazılar yapıyorduk.

Rektörleri,Paşaları konuşuyorduk:

- Azizim, boşuna topluyorlar bunları. Hepsi oyun,Amerika'nın oyunu..

- Yok be hacı! Ben zaten seziyordum.Yapmışlardır, yapmışlardııııır..

diyalogları hemen her ortamda

geçiyordu.

Barack Obama has been elected the first black president of the United States.

2008 'de patlak veren küresel ekonomik kriz 2009' da da Canım Türkiye'me öyle bir teğet geçti ki işsizlik oranı bir ara 15,1 e çıkarak rekor kırdı!!

Rekor demişken, Endonezyalı bir işçi "Ben ondan daha uzunum." diyerek, bizim Sultan'a kafa tuttu. Amma ve lakin 5 cm farkla 2010 Guinness Rekorlar Kitabı'nın en uzunu yine bir Türk. Alkış..!!

Türkiye, Bilge Köyü'nü tanıdı.Mardin'deki düğün günü, 45 cenaze ile sona erdi.

BBP Genel Başkanı Muhsin Yazıcıoğlu'nu taşıyan helikopter düştü.

Enkaza iki gün sonra ulaşılabildi.

Fakat artık çok geçti...

Michael Jackson, ardında bir çok soru işareti bırakarak ebediyete intikal etti.

En son doktorunu ölümünden sorumlu tutmuşlardı.

Tutukladılar mı hatırlamıyorum.

Rahmetlinin sıkı bir takipçisi olan Burak Bey'e de buradan taziyelerimi iletiyorum.

Bizimkiler'in 'Katil'i Aykut Oray'ı da kaybettik.

Hayatımıza nur topu gibi 3 tane 'G' girdi. Üstüne çokça geyik döndü.

YÖK : Meslek Liselerinin önü açıldı.

Danıştay : Deeerrmişinnn. Ortamı gerermişin.

Meslek Liselerinin katsayı düzenlemesi adeta çocuk oyuncağına döndü. En sonunda orta yol bulundu.

Eurovision'da Hadise "Düm Tek"leyerek 4.oldu.

CHP'nin çarşaf açılımı, AKP'nin Alevi açılımı derken, 2009'a Kürt Açılımı damgasını vurdu. İşin aslı, mesele ortaya çıktı ama kimse, "Ne kadar açılacağız?" sorusunun cevabını bilmiyordu. Herkes fikrini söyledi. Kimi de, fikir beyan edenlere, "Sen de çok açıldın, beri gel" uyarısında bulundu.

Başbakan'ı arayıp açılım konusunda desteklerini bildiren Sezen,

gündemi biraz daha hareketlendirdi.

Ayrıca sahnelere veda ettiğini açıkladı (tabii açılım konusundan tamamen bağımsız olarak). Neyse ki bunun bir vedadan ziyade, kısa bir mola olduğunu duyurarak içimize su serpti.

Bir film girdi vizyona ki, izlerken 'nefes'im kesildi.

...

Sensiz ben neeefes alamammm

Buralaarrrda hiç duramammm

Tek başımaaa yanlız kalaaaamaammm aaaahhh

...

Anadolu topraklarından 10binlerce kilometrekare toprak koparmak isteyen bölücülerin lideri Apo'nun hücresinde paspas boyutlarında küçülme yapılınca kızılca kıyamet koptu. Sokaklar savaş alanına döndü.

Tokat'ın Reşadiye ilçesinde PKK tarafından düzenlenen hain pusu sonucu 7 askerimiz şehit düştü.

DTP kapatıldı, BTP açıldı.

...

Bunlar genel olaylardı tabii. Kronolojik sırayı da takip edemedim pek.

'Benim 2009' um nasıl geçti?

Bloğumda çoğunlukla yaşadıklarıma yer verdim aslında. Takip edenler bilir (Hemen de yazıları takip edilen köşe yazarı moduna girdim :P ).

Bol aksiyonlu (4 düğün, 2 nişan) yaz-sonbahar dönemi geçti ki, o her şeye bedeldi :)

Kendi kazandığımla tatil yapmanın hazzına da nail oldum ilk kez.

Ve ilk kez bir yılbaşı çekilişine öğrenci olarak katılmadım:)

2009'a ait şuan aklıma gelmeyen birkaç ilk daha mevcut aslında. Neyse artık, onlar da sonraki yazılara...

...

Gelelim son paragrafa.

Klişe olacak ama;

Acısıyla tatlısıyla bir yılın daha sonuna geldik. Kah ağladık, kah güldük (Bu daha bir klasik oldu).

2010'un herkese (ama en çok bana (: ) mutluluk ve huzur getirmesi dileğiyle...

24 Kasım

2009-11-24T21:52:00.005+02:00

Yeni dünyamızda eski bir şarkı gibidir. İkinci yuvamızdaki annemiz, babamız; yanlışlarla dolu yolumuzda pusulamız. Sizi ilk gördüğümüzde ağlarız. Ama ne yumuşak elleriniz var öğretmenim. Şefkat dolu bakışlarınız, her sözünüzde bir umut... İleride ne olacaksın sorusuna cevabımızı siz hazırladınız.

Kimi zaman çekilmez gelmiş olabilirsiniz. Ama biliyorsunuz ki siz bizim o koskoca, farklı farklı dünyalarımızı omzunuzda, bir annenin evladını taşıyormuşçasına yüklendiniz. Anısını kim yapar ki öğretmenim? Ne kadar da çok şey biliyorsunuz? Anlaşılan sizin de zamanında elinizden bir yürekli öğretmen tutmuş; siz de bizim elimizden tutasınız diye! Çiçeklerim dediniz, kırmadınız bizi. Çiçek dalında güzeldir değil mi öğretmenim. Bunu da siz öğrettiniz. En önemlisi insanlık dediniz, öğrettiniz. Hayatta siz de varsınız, kendinizi tanıyın dediniz. Biz de kendimizde sizi bulduk öğretmenim.

Hepimizin içinden çıkılmayacak bir dünyası, ama hepimizin de dünyasını anlatan bir ışığı vardı. İşte o sizsiniz öğretmenim.

Ne yüce gönüllü insanlarsınız. Koca koca yüreklerimizi taşıyor küt küt atan kalbiniz. Masallarımızda başkahraman, hayatımızda baş yazar.

"Hiçbir başarı tesadüf değildir." Siz tesadüf değilsiniz öğretmenim. Sabrettiniz. Gürültülüsü, gevezesi, çok güleni, ukalası... Ama hepsine insan dediniz.

Nasıl oluyor da her defasında sorunlu biz, sorunu dinleyen de siz oluyorsunuz anlayamıyoruz. Sizin hiç derdiniz yok mu öğretmenim?

İlk hecemiz, ilk gözyaşımız, ilk anımız, ilk hatıramız... Hayatımızın her anında kurtarıcımızsınız. Toz pembe yaşamımıza anlam katan ve her 24 Kasım'da hatırlanmayı bekleyen, ama her zaman hatırlanması gereken muhteşem insanlar.

Siz bizim suyumuz, güneşimiz, toprağımız... Size ihtiyacımız var öğretmenim!

Zeynep EĞMEN

Korgan AİHL 10-A

Bu kompozisyonun yazarı öğrencim. Bir aksilik yüzünden ilçedeki yarışmaya katılamadı ama olsun. Bu blogla daha büyük bir kitleye ulaşıyor.

Veeee........

Bugün öğretmenler günü. Benim günüm...

Kutlu olsun :)

Gamzeme...

2009-11-10T19:18:00.006+02:00

Canım kardeşim,

Doğum günün kutlu olsun...

Öpüyorum seni çok...

Kar

2009-11-05T20:41:00.004+02:00

Her sabah korka korka gidiyordum Korgan'a son iki haftadır. Acaba bugün karla karşılaşacak mıyım diye.

Korkunun ecele faydası yok nitekim. Salı günü sürpriz yumurtadan çıktı nihayet kar. Ağaçlar bembeyazdı sabah.

Hava buz gibi.

Okula vardım. Okul buz gibi.

Sular yok, önceki gün yağmur yağdığı için (!!)

Su yoksa kalorifer de yanmıyor.

İlk iki ders tebeşir tutacak hal yoktu soğuktan morarmış parmaklarımda.

Neyse ki kaloriferler yandı, üstüne de öğle güneşi kendini gösterdi de kemiklerim ısındı.

Güneşi görünce insan nasıl da rahatlıyor.

Karla beraber benim de korkularım eridi.

En azından birkaç gün için.

Ah mazi!

2009-10-21T13:31:00.004+03:00

Öğrencilik yıllarımdan kalma kağıtları, fotoğrafları vs. sakladığım bir kutu var. Dün o geçti elime, karıştırdım biraz. Lise mezuniyet yıllığı için arkadaşlarımın hakkımda yazdıkları yazıları okudum. Her an faaliyete geçmeye hazır olan göz pınarlarım yine devreye girdi, ama küçük çapta.

Birkaç karne; gazetelerden, dergilerden kırpılmış Rutkay Aziz ve Hagi haberleri, fotoğrafları; Özlem'le ders sırasında birbirimize yazdığımız kısa notlar; derken elime 24 Kasım 1997 yılında Ordu Milli Eğitim Müdürlüğü tarafından yayımlanmış "Başöğretmen Atatürk" adlı dergi geçti. Sayfa 28 de bir şiir...

ÖĞRETMEN

Sınıfta inleyen tatlı sesi,

İçinde bulunan yüce sevgi,

Beyninden dolup taşan sonsuz bilgi,

Ufkumuzda güneş gibi.

O bahçıvan, bizler çiçek.

O'dur bizi yeşertecek.

Bir gün bizi yüceltecek.

Sonra bakıp övünecek.

Cahillik beynimizde canavardı,

Onu yenip kültürü yaşattı.

Bizim için saçlarını ağarttı

Hepimizde bir iz bıraktı.

Cahillikte yoktur, hiç seçilmez.

Bilgisi sonsuzdur, hiç geçilmez.

Başı dimdiktir, hiç eğilmez.

Onsuz bu vatan hiç gelişmez.

Kılıcı, kalem; savaşı, ilim yapan,

Al kanını mürekkep sayan,

Varlığını öğretmeye adayan,

Sıradan biri değil, bir öğretmen.

Şule DOĞRUCA

Fatsa Anadolu Lisesi

No:197 - Sınıf 7/B

:))

12 yıl önce sanki kendimi anlatmışım: Tatlı sesim, öğrencilerime beslediğim yüce sevgim, ve aynı zamanda sonsuz matematik bilgim... :))

Bu şiiri yazdıktan birkaç sene sonra, kardeşimin öğretmeni de "öğretmen" temalı bir şiir yazmalarını istemiş öğrencilerinden. Bizim akıllı da yazmaya üşendiği ve de benim gibi üstün (!!) yetenekleri olmadığı için kalkmış bu şiiri götürmüş öğretmenine. Aksi gibi, şiir okulda birinci, ilde de üçüncü seçilmiş. Çalıntı bir şiirle derece yaptığı için hafif bir panikleme baş göstermiş tabi Gamze'de :)

Şiir mevzusu açılmışken, ilkokul 4 de "doğa" konulu bir ödev için yazdığım ve hala ezberimde olan şahane bir şiirimi daha paylaşayım...

Kuzuların melediği,

İneklerin 'mö'lediği,

Kuşların 'cik' lediği,

Bir çiftliği görüyorum.

Bal toplayan arıların,

Uçuşan kelebeklerin,

Rengarenk çiçeklerin,

Ülkesinde geziyorum.

Gölgesinde dinlendiğim,

Dallarında sallandığım,

Meyvesinden topladığım

Bir ağaca bakıyorum.

Ormanında oynadığım,

Dağlarına tırmandığım,

Çiçeklerinden topladığım

Bir ülkede yaşıyorum

Savaşın olmadığı,

Barışın yaşadığı,

Özgürlüğün tadıldığı

Bir dünya istiyorum.

Tebriklerinizi, alkış ve ıslıklarınızı duyar gibi oluyorum :) Şaka bir yana, son dörtlük o yaşımdaki ben için fazla anlamlı olmuş.

Talebelik dönemlerimde şiir, kompozisyon yazmanın dışında, daha çok şiir okumakla ya da sunuculuk yapmakla görevlendirilirdim. Önemli günlerde, törenlerde, programlarda az mı sunuculuk yaptım... Hey gidi günler hey! Üniversiteye giriş yaptığımda, bu sosyalliğin katlanarak artacağını düşünmüştüm ama sonuç benim için hüsrandı. Geriye dönüp baktığımda -her hafta 2 gün sinemaya gitmeyi saymazsak- 5 yıllık İzmir yaşantımda elle tutulur bir tek "TSM korosu" günlerim var "sosyal faaliyet" kavramı dahiline giren.

Velhasılı kelam, köreldim... Ben artık eski ben değilim dostlar :P

"Ah bu ben kendimiiii nerelere koysammm.."

( Başlığa aldanıp çok dramatik bir yazı okuyacağını düşünenlerin hayal kırıklığını paylaşıyorum efendim :))

Sedoşuma

2009-10-13T00:00:00.000+03:00

Ailemizin neşe kaynağı, espri canavarım, sinir küpüm, canım kardeşim...

İyi ki doğdun!

Seni çok ama çok seven biricik ablan...

Yas

2009-10-12T18:35:00.000+03:00

Tarihi tam hatırlayamıyorum ama, 2009'un ilk karının yolları kapatırcasına yağdığı ilk gündü o eşeği görüşümüz. Korgan-Fatsa karayolu üzerinden eve doğru seyrediyoruduk ailece. Soğuktu...Ve kar taneleri, gün boyunca yeryüzüne inen kardeşlerinin oluşturduğu beyaz topluluğa bir an önce kavuşmak için, olağanca hızıyla akın ediyorudu üzerimize.

O da yolun kenarında titriyordu çaresizce. Gidecek yeri yoktu besbelli. Yoldan geçen her araba gibi biz de yanından öylece geçiverdik içimiz burkularak. Ve yaz boyunca zavallıyı 'eşek' gibi çalıştırıp, işleri bitince dışarı salan insan kılığına girmiş yaratıklara içimizden okkalı bir küfür savurarak.

Haftalar sonra, bu kez okula giderken dikkatimi çekti aynı eşek. Yine aynı mevkiide, yine yol kenarında amaçsızca bekleyiş. Ama bu sefer hava daha yumuşak.

Aradan aylar geçti. Ama bizim eşek, nöbet tutar gibi her gün, aynı yerde bizi selamlamaya devam etti. Bir ara sevindik, arkadaş edinmişti kendine. 3-5 eşek birlikte bekleşiyorlardı Korgan-Fatsa yolunun 7.km sinde. Sonra onlar kayboldu ama bizimki nöbete devam... Bazen yerinde olmayınca gözümüz arardı, ama 200 m ötede otlarken bulur, rahatlardık.

Fakat bu sabah okula giderken, kenarda yatarken gördüm. Dinleniyor herhalde dedim içimden. Çünkü arada bir, uzanmış görürdük onu. Vücudu yerde ama başı dik...

Akşam dönüşte yine uzanmıştı.

Bu kez de dinleniyordu ama bir farkla: üzerine üşüşen sinek sürüsünden anladım ki ebedi istirahatine geçmişti. Başı yerde...Kaskatı kesilmiş olacak ki tek bacağı da havada duruyordu garibimin.

Bu cümleyi bir hayvan için kullanacağım daha önce aklıma gelmezdi: mekanı cennet olsun ...

Yolda...#5

2009-10-04T23:38:00.006+03:00

Zar zor yetiştim servise.

1 saat 15 dakika sürdü asıl ulaşım aracıma ulaşmak için istifade ettiğim minibüs yolculuğum.

Gerekli işlemleri yapıp bekleme salonundaki soğuk, metal ve birhayli konforsuz oturaklara oturana kadar herşey gayet normaldi. Bu cümleden oturakların beni huzursuz ettiği çıkmasın, tamamen tesadüf :)

İçim sıkılmaya, karnıma kramplar girmeye başladı aniden. Telefona sarıldım hemen, birileriyle konuşup unutabilirdim belki ne idüğü belirsiz bu sıkıntıyı. Üç denemem de sonuçsuz kaldı, kimseye ulaşamadım. 1 saate yakın bekledim o boğucu yerde. En sonunda imdadıma Özlem yetişti.Konuştuk, konuştuk...

Anons yapıldı, 100'e yakın kişi çıkış kapısına üşüştü. Bende de anlamsız bir şekilde insanlara dikkat etme durumu baş gösterdi. Herkesi dikkatle inceliyor buldum birden kendimi. Sanırım öleceğimden korkuyordum ve yarım saat sonra yere çakılacağını düşündüğüm uçağın yolcularını süzüyordum . Kimin, nasıl bir hikayesi var acaba? Neden Ankara'ya gidiyorlar?Şu çift kaç aylık evli ki? Arkamızdan yazılabilecek dramatik hikayeleri kestirmeye çalışıyordum galiba.

Benim için ne yazarlardı ki? Görünürde gayet basit bir amacı var bu seyahatimin. Oradan bir malzeme çıkması zor. Belki, "Oysa ki ne zorluklar çekerek yeni öğretmen olmuştu. Mesleğine doyamadan aramızdan ayrıldı.." gibi oldukça dram kokan bir alt başlık yazılabilir :P

Bu antin kuntin düşünceleri bırakma kararı almıştım ki, merdivenleri çıkarken kokpite takıldı gözüm. Işığı oldukça kısık göstergeler- nasıl bir ruh halindeysem artık- uçağın külüstür olduğunu aklıma düşürdü(sanki daha önce onlarca kokpit görmüşüm de kıyaslama yapıyorum)

Sakin ol Şule...Sakin...

Bendeki paranoya öyle zirveye çıktı ki, uçakta sinek uçsa "Bu bir işaret mi?" diye düşüneceğim artık. Ama o da ne..? Sinek..!! Daha çok gençtim halbuki...

Sakin...

Yanımda oturan, sonradan opera sanatçısı olduğunu öğrendiğim, enine-boyuna alabildiğince geniş olan adamın gereksiz rahatlığı beni iyice gerdi başta. Ama baktım ki türbülansa dahi girmiyoruz, "Hadi bakalım, yırttık Şule!" deyip ben de başladım muhabbete. Oh be dünya varmış..!

Nihayetinde çok şükür kazasız belasız atlattık bu yolculuğu da. Oradan in,buna bin, otobüs,taksi falan derken kardeşlerime kavuştum sonunda.

Yolculuktaki kasvetin aksine, oldukça keyifli geçti hafta sonum.

Dönüş günü geldi çattı.
Servisteyim yine. Moral bozukluğumun üzerine bir de GS'nin yenildiğini öğrendim,dünya başıma yıkıldı. Ama bu sendromu da çabuk atlattım.

Esenboğa girişinde bir de ne göreyim..! GS futbolcularını taşıyan otobüs. Servisten bir indim, Arda, Ayhan,Servet... Kısacası bütün kadro. Hepsinde moral sıfır. Eeee Ankara takımından 3 tane yersen, böyle olur tabi.
Güvenlik kontrolünden geçiyorum, Ayhan hemen önümde. Bekleme salonuna yöneldim Baros'la göz göze geldik. Oturdum, iki sandalye yanıma Elano oturdu. Az sonra karşıma Rijkaard geçti oturdu. Ben de güya istifimi bozmuyorum, her gün gördüğüm için onları :P fotoğraf falan çekinmeye tenezzül dahi etmiyorum. Ne o görmemişler gibi :P
Aslında kendimi kandırıyorum. Bal gibi de isterdim Rijkaard' la, Arda'yla bi fotoğrafım olsun. Tam cesaretimi topladım ki, Elinde cep telefonu, Rijkaard'a doğru giden bir adamın koruma tarafından engellendiğini görünce hevesim de kursağımda kaldı.

Ve 48 saat sonra tekrar Çarşamba...

Ardından Fatsa...Evim...Odam...Yatağım...
Çok yorgunum, uyumalıyım...
Ama canım da ne kadar havuçlu kek çekti..!

Yolda...#4

2009-09-29T22:21:00.003+03:00

Her an her yerde dedikodu yapma potansiyeline sahip bir milletiz hiç kuşkusuz. Evde, arabada, bakkalda, kaldırımda, öğretmenler odasında...Kısacası, en az iki kişiden oluşan insan topluluklarının bulunduğu her yer (özellikle de altın,dolar, Japon Yen'i günleri) dedikodu mahalidir.

Her ne kadar 'kardeş eti yeme' ile eş olduğu söylense de, birinin dedikodusunu yapmak birçoğumuza oldukça tatlı gelir. "Amaaannn!! Zaten iki kişinin bildiği sır değilmiş, hem Allah'ın bildiğini kuldan mı saklicaz be güzelim!" deyip başlarız anlatmaya. Gelini kaynanası, dostu düşmanı, konusu komşusu kim varsa hepsi dedikodusu yapılmaya aday şahıslardır. Birinin "Yapma, arkasından konuşma, yazıktır, günahtır.." uyarısıyla karşılaşıldığında cevap da hazırdır: "Ne var yani!! Dedikodu mu şimdi benimki! Yüzüne de söylerim..!"

Benim bildiğim, dedikodu tanıdık insanlarla yapılır. Sen eşine, arkadaşına anlatırsın; bakkal diğer bir mahalle sakinine anlatır vs... Nitekim anlatılan da, anlatan da , hakkında atılan da tanıdık olur. Bugün yolda geçen hadisede ne anlatan, ne dinleyen, ne de hakkında konuşulan tanışıyorlardı :)

Minibüsün üçüncü sırasından istemeden kulak misafiri oldum ön iki sırada oturanların konuştuklarına. Ama muhabbet öyle yerlere gitti ki misafirliğin ötesine geçti benim kulak, kabarmaya başladı. Şoför, yanında oturanla sohbete daldı önce : "Nerelisin? Falancayı nerden tanıyorsun? ..."
Genç de cevaplamaya çalıştı soruları. Sanırım o 'falanca'dan epeyce bir sıkıntısı varmış ki sonunda dayanamadı içini dökmeye başladı. Bir kız davası varmış da, şöyle demişler de, böyle olmuş da...
Konuyla hiç bağlantısı olmayan arka koltuktaki teyze de daldı muhabbetin içine:
"Ayy yavrum yerden göğe kadar haklısın..Böyle bu işler ama ne yapacaksın. Bizim de filancanın oğlu vardı bi.. Gelin aldıydı da bi yerden, şöyle çektiler, böyle çektiler..."
O sırada, şoförün aklına köylerinden kocaya kaçan biri geldi sanırım, başladı onu anlatmaya. Oturaklı da bir "eşşoğğlleşşeekk" savurdu muhatabını anlayamadığım birine.
Yol boyunca muhabbet(!?!) uzadı da gitti. Arada kullandığım "falanca, şöyle, böyle" kelimelerinin yerini doldursam bu geceyi sabah ederim heralde ve dedikodu da yapmış olurum :P

Şoför, genç ve teyze üçlüsünün bu diyaloğunu 'sıcakkanlılık' mı yoksa 'dedikoduseverlik' olarak mı addedersiniz bilemiyorum.
Ben de böylelikle Korgan-Fatsa seferlerindeki bu muhabbetler sayesinde , üçüncüsünü "THE END" ile noktaladığım 'Yolda' serisinin tam gaz devam etmesi gerektiğinin ayrıma vardım.

Bitmez...

20

2009-09-27T22:05:00.003+03:00

En son ne zaman gönderi yapmışım diye baktım az önce: 07.09.2009. Hayrete düştüm ve esefle kınadım kendimi. Ama konu sıkıntısı çektiğimi bahane olarak gösterebilirim sanırım . Ve bir de emektar bilgisayarımı çok sayın gıda mühendisimize hibe edişimi...

Aradan tam 20 gün geçmiş. Binlerce (:P) okuyucumun yazılarımı okuma zevkinden mahrum kaldığı koskoca 20 gün... Koskoca diyorum, çünkü araya bir sürü etkinlik sığmış...

*Sevgili öğrencilerimin ve bir de MEB müfettişinin katılımlarıyla Ortalama Yükseltme ve Sorumluluk Sınavları geride kaldı.

*Ardından 'Başarı İçin El Ele Projesi' kapsamında toplantılar ve raporlar silsilesi düzenlendi.

*Ramazan bitti. Bol ziyaretli ve şekerli bir bayramı da geride bıraktık.

*Babamın biricik köpeği, canilik eğitimini tamamladıktan sonra Korgan Yaylalarından eve kesin dönüş yaptı.

*Oğlusu büyüdü; kedi, köpek, inek vb. hayvanlara kafa tutar oldu.

*Ankara'dan Gamze'm geldi, evde bir bayram havası esti. Çünkü sınavını geçti :)

*2009-2010 eğitim öğretim yılının ilk iki günü öğrencisiz geçti.

*Nurefşan gurbete gitti geldi :P

*Kardeşlerimden sonra ev ıssız kaldı, canımın sıkıntısı bir kat daha arttı.

*İki kez rejim girişiminde bulunuldu. Üçüncüsü yolda...

*Lig TV ye, dolayısıyla da GS ye kavuşuldu.

*Düğüne kıyafet bakma operasyonundan eli boş dönüldü.

*Üç kitap bitirildi:
Uçurtma Avcısı /Khaled Hossaini
Aşk / Elif Şafak
Ramses-Işığın Oğlu /Christian Jacq

*İstanbul'da sel oldu. Bilanço : 31 ölü, 9 kayıp...

*Ankara'da '7.cadde referandumu' yapıldı.

*6 da 6 yapan GS, 7. maçında puan kaybetti.
. . .

Sabah 7:00 de Fatsa-Korgan yolunda olmam için listeyi burda bitirmem gerek sanırım...

Bir daha bu kadar ara vermemek umuduyla ... ;)

Oğluşuumm #2

2009-09-07T20:03:00.003+03:00

Jesi&Oglusu

Bu ikiliye dikkat .. ! :)

'Yolda..' Vol.3

2009-09-03T16:13:00.007+03:00

Fatsa - Ankara - Fatsa - İstanbul - İzmir - Ankara - Fatsa güzergahından sonra epeyce bir yol antipatisi oluştu bende. "Daha uzun süre Fatsa'dan çıkmam!" diyordum. Büyük lokma yeyip - ki sıkça diyet yapmamın ana sebebidir - büyük laf etmeyen biri olarak bilirdim kendimi. Amma velakin bu kez böyle olmadı. Gerçi bilmiyor değildim Eylül'de Fatsa-Korgan seferlerinin başlayacağını da, demek ki bilinç gerisine atmışım.

Ramazanın her gününü, bir önceki günün uyuma rekorunu kırmakla geçirdiğim düşünülürse, 31 Ağustos tarihinden itibaren sabahın 7 :00 ında kalkma zorunluluğunun, ne büyük bir işkence olduğunu tahmin edersiniz. Üstüne bir de ,12 km si deniz seviyesinde seyreden, 26 km sinde ise 750 m rakıma ulaşmayı hedefleyen Korgan yolunu düşünün.

10 ay boyuca, maruz kaldığım "Gidiş-geliş zor olmuyor mu?" sorusuna hep "Yoo...Alıştım artık. Yarım saat canım...Çok değil!" cevabını verdim. Ama minibüsle gerçekten çekilmiyor!

Virajların bitmek bilmediği yolda bir sağa bir sola savrulmak ayrı dert;kulaklığımı unuttuğum günlerde 45dk boyunca, 'yanık' diye nitelendirilen seslerin sahiplerini dinlemek ayrı.

Genelde, orgdan gelen 'dım tıs' ritmini saymazsak enstruman olarak sadece elektro bağlamanın kullanıldığı şarkılar çalınır. Ama bu sabah teypten yükselen 'yaylı grubu' melodisi beni sevindirdi. Zira şu bildiğimiz arabeski (İbo, Mahsun, Ferhat Güzel...) dinlemeyi bile özlüyorum orda. Az sonra çıkan kadın sesini epizodik belleğimdeki ,"Beterin beteri var" şarkısını söyleyen kadının sesiyle eşleştirdim. Evet evet Bergen olmalı...

Bir-iki yürek dağlayan şarkıdan sonra yine o ses..!

Elektro bağlama... Adam başlıyor söylemeye:

Şu Akkuş'uuuun gürgeeeenleriii yıkıııılmadıı mıııııııııı

Yar üstüneeee yar sevmeyeeeee sıkıııılmadıın mıııııı

Ve sonra , şarkının 'eeeee' li kısımlarında insandan çok bir kuzununkiyle özdeşleştirdiğim ses eşliğinde, sislerin arasından zar zor görünen okuluma doğru ilerlemeye devam etti minibüs kıvrıla kıvrıla...

....THE END....

Açılım...

2009-08-25T15:40:00.004+03:00

...

Beri gel, beri ! Daha da beri ! Niceye şu yol vuruculuk ?

Madem ki sen bensin, ben de senim, niceye şu senlik benlik...

...

Mevlana

...

Gel ey kardeş gel de birliğe özen

Birliktir her nefsin kal'asın bozan

Hiç kendi kendine kaynar mı kazan

Çevre yanın ateş eylemeyince

...

Yunus Emre

Oğluşuuum!!

2009-08-17T21:34:00.005+03:00

Adı Joe olsa da biz ona kısaca ' oğluşum' diyoruz ;)

Bir Garip Ruh Hali

2009-08-14T23:50:00.007+03:00

Hani,rüyanın en gerilimli sahnesinde bağırmak istersin, bağırırsın ama sesin çıkmaz, uyanmayı beklersin ya çaresizce ...

Hani, yoldayken canın önceki akşam yaptığın çikolatalı pastayı çeker de, eve vardığında ayırdığın son dilimin kardeşin tarafından mideye indirildiğini öğrenip sinirlenirsin ya...

Ya da çok beğendiğin bir ayakkabının son çiftinin, az önce çıkan müşteri tarafından alındığı söylenir de için bir garip olur.

Karnın acıkır,annene küsersin ; şehir de sana küser. Üstelik kedin bile yoktur ki o berbat hissi paylaşasın.

Hani , 'Gidemem' i fısıldar Sezen kulağına da, beş yıl önceyi düşünürsün; boğazında birşey düğümlenir; midene bir yumruk oturur; konuşamazsın;yutkunamazsın ya...

İşte öyle bir halet i ruhiye içerisindeyim şu an 1 km ötemdeki Volkan Konak'ı dinlerken. Sezen'den sonra sahnesini en merak ettiğim adamın sesini duyuyorum canlı canlı ama şarkı söylerken kendinden geçip eğilip bükülüşünü göremiyorum.
'Feriğim' i söyledi.O yetmezmiş gibi şimdi bir de 'Aynalar'a başladı :(

...

Eyletmen beni

Söyletmen beni

Ağlatman beni

Aynalar
...

Ben ağlamayayım da kimler ağlasın...!

Sezen Aksu ve Arkadaşları #2

2009-08-12T11:57:00.004+03:00

Beni Kategorize Etme

Beni kategorize etme, benle oynama

Yaftayı yapıştırıp bana isim koyma

Karikatürleştirme beni ilahlaştırma

Tabulaştırma sakın tapulaştırma

Ben seni öyle sevdim öyle sevdim

Ben seni öyle sevdim böyle mi sevdim

Matematiklaştirme beni çarpma, bölme

Toplama, çıkarma sakın beni hesaplaştırma

Mekanikleştirme beni otomatiklaştirme

Yarıştırma sakınonla bunla karşılaştırma

Ben seni öyle sevdim öyle sevdim

Ben seni öyle sevdim böyle mi sevdim

Sıkıştırıp tıkıştırma beni depolaştırma

Duygularım yok oldu yüreğimi nasırlaştırma

Beni demoralize etme depolitize etme

Her işten kaçar oldum beni illegalize etme

Söz - Müzik : Bülent Ortaçgil

Sezen Aksu ve Arkadaşları

2009-08-04T13:55:00.007+03:00

Son iki haftadır yerleşik bir düzenimin olmayışından,haliyle de bilgisayarın başına doğru dürüst oturamamamdan dolayı oldukça gecikmiş bir iletiyle karşınızdayım.

Bir önceki "İstanbul" yazımda kısacık bahsettiğim Sezen'in Harbiye konserinden tadımlık bölümleri ara ara servis edeceğim.

Video ve fotoğraf çekiminin yasak olduğunu hatırlatıp öyle sunuyorum ilk videoyu. Zira arada bir yamacımda beliren görevliden saklayayım derken makine bir o yana bir bu yana sallanıp duruyor ve tehlikenin doruğa çıktığı noktada şarkı orta yerinden kesiliveriyor mecburen.

Ve ilk parça : Fahir Atakoğlu eşiliğinde 'Lal' ...

'Yolda...' Vol.2

2009-07-24T00:04:00.005+03:00

Arkadaşlarıma , Sezen'e kavuşacak olmanın verdiği heyecan ve Elif Şafak'ın 'Baba ve Piç'i yolculuğu biraz daha katlanılır kılmaya yetti. Ve nihayet İstanbul...

İlk gün, sonraki iki günün planını hazırlamakla geçti. Adalar mı, yoksa müze müze dolanmak mı? Kararı sonra veririz diyerekten ikinci güne Kanlıca'da Hidiv Kasrı'nda şahane bir manzarayla başladık. Kahvaltı, ağaçların arasında huzurlu bir yürüyüşün ardından sahile inip Kanlıca Yoğurdu da gönderdik mideye. Bir de taş bulsaydık boyumuza göre;uzanıp gözümüzün yaşını süzdürecektik Hisar'a doğru. Ama ortada ne taş vardı ne de gözde akacak yaş. Sonra bıraktık kendimizi Boğaz'ın muhteşem sularına. Biraz ıslak ama hiçbirşeye değişilmeyecek bir geziydi. Sezen'imin yalısının önünden bile geçtim. Akşam canlı canlı dinleyeceğim kadın o an balkona çıksa ne yapardım acaba?

Ve işte o an geldi! Sezen sahnede. Fahir Atakoğlu'nun piyanosu eşliğinde 'Lal' söyleniyor. Ardından 'vazgeçtim' ve sonra diğerleri... Erkan Oğur'u da dinleme hazzına nail oluyoruz o gece. Üç buçuk saatten sonra Sezen artık bizleri evimize uğurluyor. Ve kulağımda O'nun sesiyle uykuya dalıyorum.

Üçüncü gün (bugün), İzmir tayfasını biraz eksikle de olsa topladık. Eski günleri yadettik ömürlük dostlarımla. Emirgan'da tatlıları gönderdik bu kez midelere. Ve sonra teker teker vedalaştım her biriyle.

Birkaç saat sonra ayrılıyorum bu sefer daha da bir hayran kaldığım İstanbul'dan en kısa zamanda tekrar gelmeyi umarak...

Saat de 00:03 olmuş...24 Temmuza girdik... İyi ki doğmuşum :)

Yasak Hemşerim Yasak!

2009-07-20T00:10:00.002+03:00

Mutfak Vol.2

2009-07-17T16:30:00.005+03:00

Allah kimseyi açlıkla terbiye etmesin. Hele bir de ertesi gün rejime girme sözü vermişsen kendine; o gün bulduğun her şeyi yiyebilecek kapasitedeysen ve evde hiçbirşey bulamıyorsan vay haline.

İşte o çaresiz anlarımdan birindeyken dolabı açtım ve gözüme ilişen kremayı kullanma yolları aradım. Sonra aklıma nedense patates geldi. Patates-kaşar peyniri ikilisine oldum olası hastayımdır, şansım var ki dolapta yeterince peynir de bulabildim.

Şimdi sıra hepsini karıştırmaya geldi. Patateslerimi halka halka kesip tepsiye dizdim;üzerine tuz ekelediğim kremayı boca ettim; en üste de kaşar peynirini rendeledim. Ama yine eksik birşey vardı: sarmısak... Sağolsun annem eksik etmez evden :) Birkaç diş sarmısağı da tepsinin üzerine serpiştirdikten sonra fırına sürüverdim (kendimce) şaheserimi.

15 dk sonra sonuç : Enfes..!!
Rejim mi? Başka bahara artık...

'Yolda...' Vol.1

2009-07-11T23:14:00.009+03:00

Bu sezonki tatilimin yollarda geçeceğini düşünerek seri yazmaya karar verdim.

İlk durak Ankara...

Zorunlu olmasam senenin şu en sıcak günlerini Orta Anadolu'da geçirmek en son isteyeceğim şeydi heralde. Ama gel gör ki, evlenmek için illaki yaz ayını seçen çiftlerden olmak istediler sevgili arkadaşlarım Tümay ve Özcan. Ben de bu yılki ikinci "arkadaş düğünü" faslına mutlulukla iştigal etmiş oldum.

İlk cümleler "Lanet olsun buraya nerden geldim!!" der gibi olsa da, aslında 1,5 yılımı geçirdiğim başkenti özlediğimi itiraf edeyim.

Bu kent bana o kadar siyaseti anımsatıyor ki, sokakta gezerken bir an sanki yanımdan Başbakan ya da Cumhurbaşkanı geçecekmiş gibi biraz daha resmi yürümem gerektiği kanısına kapılıyorum. Sonra birden üniversite yıllarımı hatırlatan gençliğin arasına karışıyorum caddede onlardan biriymişim gibi. Oysaki en büyüklerinden bile en az 3 yaş büyük olduğumun farkına varıyorum içime oturan acıyla. Yaşlanıyorum galiba...

Arkadaşlarımla hasret giderip veda edeceğim iki gün sonra. Ama daha çok yolum düşecek sanırım, bekle beni Ankara...

Denge

2009-07-04T10:51:00.005+03:00

Adı Bende Saklı albümünde sürekli başa sarıp tekrar tekrar dinlerdim bu parçayı.

Turgut Uyar'ın bir şiiridir aslında Denge.

Kendisini anlatan "Bir Yudum İnsan" belgeselinin en sonunda Aykut Gürel'in gitarı eşliğinde çok tatlı söylemişti ve beni mest etmişti. Ama bu video bambaşka... Sanki oturma odasında arkadaşlarına söylüyormuş gibi şarkıyı :)

22 Temmuz için daha bir heyecanlandım şimdi. Sezen'imi canlı dinlemek bambaşka birşey.

İz

2009-06-25T22:20:00.010+03:00

Mutlaka herkesin, hayatının bir bölümünü ya da bütününü etkilediğine inandığı birileri olmuştur. Ailesinden biri, arkadaşı, öğretmeni veya mahalleden Fahriye Ablası… Onlar size daima birşeyleri, biryerleri, bir dönemi hatırlatır. İyi ya da kötü ...

İşte benim hayatımda iz bırakanlar ve bırakmaya da devam edenler :

B, N, S2,H beşlisi:
Lise yıllarıma damgasını vuran canım dostlarım. Her ne kadar üniversite dönemindeki ayrılıktan sonra kopar gibi olsak da, onlar benim hayatımın vazgeçilmezleri.

Niğdeliler sitesi B blok daire 30-34 sakinleri :)
Üniversitenin, Buca’nın, İzmir’in, hayatın tadı çıkmazdı onlarsız. Keşke o iki daireyi olduğu gibi alıp merkezi bir yere inşa edebilseydik. :P

Ö-A
İzmir’deki yapışık ikizlerim (:
Hayatımdaki anlamlarını burada yazmam olanaksız.
Onlarsız üç yıl nasıl dayanabildim bilmiyorum. Ama az kaldı geliyorum :)

Sezen Aksu:
Sezen’in adeta hastası olduğumu bilir çevremdekiler. Ama bu sevgi sadece şarkıları yüzünden değil. Öyle ki çoğu insan Sezen’i damardan şarkıları için sever. Sen Ağlama, Geri Dön, Tükeneceğiz, Her Şeyi Yak, İstanbul İstanbul Olalı, vb…Çünkü sevgilisinden ayrılmıştır, efkar dağıtırken koyar bir Sezen şarkısı, vurur kederin dibine. Ya da yeni aşık olmuştur, günün anlam ve önemine uygun bir Sezen parçası bulmak pek tabii mümkündür. Velhasıl bu şarkılar aşık olan her insanın sırtını sıvazlar. Bir de kendimi düşünüyorum, beni anlatan neredeyse hiç şarkısı yok bu kadının.
Ben onun duruşuna; dünyadaki kötü gidişe duyarsız kalmayışına; herkes O’nu başının üzerine çıkarmak isterken, O’nunsa inadına yan yana yürümek isteyişine hayranım.

Cahide Hocam
Durup dururken muhabbet olsun diye sorulan ve genellikle sorunun yöneltildiği şahsın tabiri caizse apışıp kaldığı, “kem küm” den başka yanıt veremediği “İdolün kimdir ey fani?” sorusuna cevabımdır Cahide Bolat. Bir yıl öncesine kadar nefret ettiğim Tarih dersini, sayesinde sevdim, hatta bağrıma bastım (:
Öğrencileriyle diyaloğu bu kadar iyi olan başka bir eğitimci tanımıyorum. Derste o kadar takip etmişim ki kendisini, sınıfa soru sorup “evet” ya da “hayır” cevabı beklediği zaman gözlerini kapatıp kafasını sağa sola ya da öne arkaya sallayışı bana da geçmiş :)
O farkında olmasa da bendeki emeği çok büyüktür.
Canım hocam…
Büyüksün…

Mustafa Hocam
ÖYT nin bir numarasıdır kendisi. Gerçek bir eğitimcidir aynı zamanda. Onun da bende emeği çok fazladır. Ve yeri ayrıdır Mustafa Hoca’mın. Dünyaya bakış açımı değiştirdi, ufkumu açtı deyim yerindeyse. O’nunla olan sohbetlerimizden sonra kitap okuyuş tarzım bile değişti resmen. Ve şarkı sözlerine de daha bir dikkat etmeye başladım.
Saygılar hocam…

Ve tabii ki Geniş Ailem
Onlarsız ben bir hiçim zaten…

Kurşuni Renkler

2009-06-20T19:32:00.004+03:00

Yanlış bilmiyorsam 1989 yılında gösterime giren "Sezen Aksu Söylüyor" müzikalinde Onno Tunç'un piyanosu eşliğinde seslendirmişti ilk kez. Şarkının bestecisi Onno'nun ardından da fazlasıyla O'nu hatırlatıyor olacak ki bir daha hiç söyleyememiş. Ta ki bu albüme kadar.

27 şarkının içinden beni en çok etkileyen parça bu. Henüz 25 yaşımda olmama rağmen sözlerdeki yaşlılık ve ölüm teması öyle derinden işleniyor ki zihnime, daha ötesi ruhuma... Ama iç karartan, bunaltan bir hali yok konusunun ürkünçlüğüne rağmen.

...

Yok olmaz

Erken daha

Biraz geç kalın ne olur

Hiç hazır değilim henüz

Ne olur baharlarımı bırakın bir süre daha

Tanıdık değil bana güz

...

Off Sezen off...

Büyüksün..!!

Mutfak Vol.1

2009-06-18T21:46:00.009+03:00

Ne yazsam ne yazsam diye düşünüp duruyordum kaç gündür. En sonunda neden mutfaktaki engin tecrübelerimi paylaşmıyorum milyonlarca(!!?) okuyucumla dedim (:

Bugünkü tatlı krizimin bir ürünü olan tiramisuyla başlayayım.

İzmir günlerimi hatırlatır hep bu tatlı. Daha çok Has Kahve'yi tabii. Şimdi yazacağım tarif de orada yediklerimizi aratmayacak lezzette tiramisu sunuyor. Özlem, bu senin için geliyor .. (:

3 yumurta sarısı

1 fincan şeker

0,5 lt süt

3 kaşık un

Bütün malzemeleri bir tencerede iyice karıştırarak pişiriyoruz. Krema kıvamını aldıktan sonra ateşten indirip 1,5 paket labne peynirini ilave ediyoruz. Krema artık soğumaya bırakılabilir. Şimdi sıra kekde.

Ben fazla uğraşmamak için hazır kek kullanıyorum. Markete gitmeye fırsatı olmayan da

5 yumurta, 4 fincan şeker

5 fincan un , 1 fincan ılık su

1 fincan sıvı yağ, 1 paket kabartma tozu

karışımı ile de kek hazırlayabilir. Ortadan ikiye ayırdığımız kekimizin her iki tarafını artık markasıyla özdeşleşmiş olan Nescafeli su ile iyice ıslatıyoruz. Soğuyan kremayı kekin arasına ve en son da üzerine döktükten sonra kakao ve(ya) Türk kahvesini üst kremayı kapatacak şekilde serpiştiriyoruz. Buzdolabında 2-3 saat bekledikten sonra servise hazır efendim tiramisumuz.

Afiyet bal şeker olsun ...

Finito

2009-06-12T13:48:00.003+03:00

Karneleri dağıttım sonunda.

Şimdi gezmek zamanıdır...(:

Çevre Günü

2009-06-10T13:56:00.001+03:00

5 Haziran Dünya Çevre Günü münasebetiyle geçtiğimiz hafta çöp toplamak için Perşembe Yaylası'na gittik okulca. Her ne kadar son yarım saati bunun için değerlendirsek de amaç çevre temizliğiydi.

Son sınıftaki Gölet pikniğinden sonra hiç bu kadar eğlenmemiştim. Tabi onun yeri hala apayrı benim için.
Makinadan yeni çıkmış piknik anları...

Sezen

2009-06-09T22:20:00.008+03:00

Yeni albüm nihayet 16 Haziran'da geliyor. Yürüyorum Düş Bahçelerinde...

"Düş Bahçeleri " albümüyle aynı konseptte adından da anlaşılacağı gibi. Ama bu kez daha dolu. Yanlış hatıramıyorsam 26 şarkıdan oluşuyor albüm.

Ben en çok Kaçak'ı merak ediyorum. Daha önce Ebru Gündeş'in söylediği bu şarkı başta beni pek etkilemediyse de, daha sonra bir konserinde Sezen'den dinleyince vuruldum resmen şarkıya. O kadar farklı, o kadar yumuşak söylemişti ki... Her zaman söylerim: bu kadının sesi bir acayip; kadife gibi yumuşak, kelebeğin kanat çırpışı gibi narin... Tarif etmek o kadar güç ki, ancak bu cümlelerle ifade edebiliyorum. Kulağa komik geliyor -ki arkadaşlarım bunları duyunca bayağı dalga geçmişlerdi- ama öyle :)

Neyse şimdi Sezen'i anlatmaya kalkarsam yazı bitmez. En iyisi 16 Haziran'ı beklemek.

Teşekkür...

2009-06-06T21:48:00.003+03:00

Sen olmasan bu blogu açmazdım...
Sen olmasan, bu blogu açsam bile müzik koyamazdım...
Sen olmasan , bu blogu açıp müzik koymayı becerebilsem bile, bu uğraş hiç bu kadar eğlenceli olmazdı...

Sağol canım arkadaşım.
İyi ki varsın... Sırf yukarıda saydığım nedenlerden dolayı değil tabi:)

Yineliyorum:
İyi ki varsın...

Gezi

2009-06-05T22:47:00.010+03:00

İlkokuldayken okul gezilerini hep piknikten ibaret sanırdım. "30Nisan" takvim yaprağından koptuktan sonra başlardı Demirci Köyü seferleri.

Ortaokul ve lisede Fatsa, hatta ülke sınırlarını aştık okul gezileriyle. Öyle ki ;ortaokula adım attığım ilk yıl Kıbrıs'a götürüldük. Zaten okulumuz da seyahat acentası gibiydi. Her an her yere gezi düzenleyecek bi potansiyele sahipti. E bu durumdan pek de şikayetçi değildik.

Üniversite yıllarında pek gezemedik. Her taraf gezi afişi doluydu aslında; Şirince, Bodrum, Kuşadası, Nevşehir ... vs. Biz sadece bakmakla yetindik. Bir öğretmenin "Hadi bakalım, şuraya gezi var. Gelmek isteyenin pamuk elleri ceplere" demesini bekliyorduk sanırım. Son sene Çanakkale'ye gidebilmiştik Allah'tan.

Bunca yıl "öğrenci" olarak katıldığım bu etkinliğe geçen hafta "öğretmen" statüsünde dahil oldum. Korgan İHL olarak Trabzon'a şöyle bir uzanalım dedik. Günübirlik bir gezi (hatta gezicik) olmasına rağmen oldukça eğlendik. Öğretmen olunca daha bir oturaklı (e haliyle de ruhsuz) olunur sanıyordum gezi boyunca ama yanılmışım. Öğrenciden pek farkımız yoktu.
Tartışmasız gezilerin en eğlenceli bölümü olan "arka 5'li" muhabbeti yine şahaneydi.
Ben olurum da eğlenceli olmaz mı :P

Angels & Demons

2009-05-25T12:06:00.002+03:00

Bir ay önce gördüğüm fragmanının Tom Hanks'li ilk sahnesinde :
"Yoksa bu... Bu o mu??" diye heyecanla anneme seslendim. Ne sormak ya da anlatmak istediğimden tamamen bihaber olan annem cevap veremedi haliyle ama ben birkaç saniye sonra ekranda 'Angels & Demons' yazısını görünce cevabımı aldım.

Evet o ... Melekler ve Şeytanlar...

Az sonra izleyeceğim filmi tamamen unutacak kadar kendimi kaptırmışım fragmana. Bir ara Ordu'da olduğuma bile hayıflandım. Bu sahneler neredeyse "çakmak cebi" boyutundaki salonlarda izlenir mi yahu!

Amma velakin, dün o salonlardan birindeydim. Ve gişede öğrendim ki Türkçe dublajlı izlemekten başka seçeneğim yoktu. Neyse ki film başladıktan sonra o kadar da rahatsız etmedi bu beni. Dan Brown'ın ilk bu romanını okumuştum 3 yıl önce. 'Sefiller' den sonra elimden bırakamadığım ilk kitaptı. Ardından Da Vinci Şifresi, İhanet Noktası geldi. Aradan üç sene geçmesinden ve hemen hemen benzer konudaki 2 kitabı da okumamdan dolayı bir ara İhanet Noktası'nda geçen kahramanları gözüm aradı. Olayları birbirine karıştırdığımı farkettim ama toparlanmam kısa sürdü. Romandaki kadar olmasa da yine heyecanlandırdı, gerdi ve eğlendirdi film. 'Da Vinci' deneyimi, 'Melekler ve Şeytanlar' ın bu başarısında rol oynamış bence. Zira Da Vinci'de Robert Langdon'ın sıkıcı hatta bayıcı 'tarih dersivari' replikleri filmi durağanlaştırmıştı. İkinci kez bu hataya düşülmemiş ve film kurtulmuş diyebilirim.

Beni asıl etkileyen insanın içini ürperten müzikler eşliğindeki Roma ve Vatikan görüntüleri oldu. Tek kelimeyle büyüleyiciydi. O kadar ki Roma hayallerim yeniden alevlendi birden.

Yok yok... Daha fazla dayanamam.

İtalya'ya gitmek farz oldu...

Ben Geldim !

2009-05-22T22:56:00.000+03:00

Hoşgeldim...

Niye geldim?

Hemen izah edeyim: Efendim, yaklaşık bir saat önce bizim aamet (kendi blogunda her ne kadar bizi Ş, Ö, M vb. harflerle ifade etmişse de ben ona kıllicik bir 'A' harfini yakıştıramadığım için tam ismini kullandım) ile havadan sudan muhabbetlerimizden birini ediyorduk ki söz döndü dolandı benim çok eskiden yazı yazdığım bir bloga geldi. Ben bile unutmuştum bu yazıların varlığını. Şöyle bi okudum da, içim 'cızz' etti yahu. Ben eskiden yaşıyormuşum dedim içimden. Öğrencilik yıllarım - ki aslında sadece son iki yıldan bahsediyorum - gözümün önünden film şeridi gibi geçti birden.Sonra düşündüm ki eğer şimdi de birşeyler yazarsam, ileride okuyunca yine içim bir hoş olacak.

Velhasılı kelam yine ve yeni bir yazı alanıyla karşınızdayım. Kaç kişi okur yazdıklarımı bilmiyorum. Pek de düşünmüyorum bunu gerçi.
Dedim ya, ileride okuduğumda 'içim bir hoş olsun' yeter.